H Kρις, ένα μικρό κοριτσάκι -εσωστρεφές, αλλόκοτο, με μεγάλα μυωπικά γυαλιά- κάθεται εκστασιασμένο μπροστά από την τηλεόραση και ρουφά τις slasher εικόνες μίας ταινίας τρόμου των 80ς-90ς. Το «Camp Miasma», που ακολουθούσε τη συνταγή «έφηβοι σε καλοκαιρινή καστασκήνωση / νιάτα που ξεσσαλώνουν / κορίτσια που τρέχουν ημίγυμνα / ορμόνες που βράζουν / ο serial killer της λίμνης τους καθαρίζει έναν έναν», εξελίχθηκε σε franchise, αλλά δεν είχε την απήχηση των προκατόχων του («Παρακσευή και 13», «Ο Δρόμος με τις Λεύκες» κλπ). Μάλλον έμεινε στη συλλογική συνείδηση ως μία camp αποτυχία.
Και τα χρόνια πέρασαν, η Κρις μεγάλωσε, έγινε και η ίδια σκηνοθέτης, γνώρισε μία σχετική επιτυχία με obscure, φεστιβαλικές ταινίες και τώρα προσπαθεί να πείσει τα στούντιο να χρηματοδοτήσουν το μεγάλο της όνειρο: θέλει να αναβιώσει το «Camp Miasma», αλλά με ένα twist. Κεντρική ηρωίδα της θα είναι η πάλαι ποτέ έφηβη -και νυν 60χρονη- πρωταγωνίστρια των original ταινιών. Μόνο που εκείνη έχει μυστηριωδώς αποσυρθεί. Οι φήμες τη θέλουν να ζει απομονωμένη -ως αλλη Νόρμα Ντέσμοντ της «Λεωφόρου της Δύσης»- στα εγκαταλελειμμένα σκηνικά της ταινίας, δίπλα στη λίμνη όπου ο θρύλος θέλει τον «Little Death» - τον αιμοσταγή δολοφόνο του franchise- να ελλοχεύει στο βυθό της, περιμένοντας «το κάλεσμα» για να ξανασκορπίσει θάνατο .
Η Κρις θα αφήσει το ηλιόλουστο Χόλιγουντ και θα ανέβει στο χιονισμένο Βορρά για να ψάξει την ντίβα. Θα αποδεχθεί την πρότασή της να μείνει μαζί της και θα προσπαθήσει να την κάνει να νιώσει ξανά τον πόθο της δημιουργίας μιας ταινίας. Μόνο που θα νιώσει κι εκείνη έναν πρωτόγνωρο πόθο - αυτόν τον επικίνδυνο, εκστατικό, απαγορευμένο που κουβαλά το θανατηφόρο καμάκι του «Little Death».
Η νέα ταινία της Τζέιν Σένμπρουν («I Saw The TV Glow», «We're All Going to the World's Fair») σκορπά αίμα, σπέρμα και λατρεία για το horror genre, υποστηρίζει την κινηματογραφική φαντασία ως πιο αληθινή κι από την αλήθεια, κάνει καυστική κριτική στον ψεύτικο επιχειρηματικό κόσμο του Χόλιγουντ, στέκεται ως απενοχοποιημένη ερωτική επιστολή στην ποπ κουλτούρα.
Πάνω από όλα: είναι τόσο, μα τόσο, φαν.
Μπορεί η σκηνοθέτης να έχει πολλά να πει για το βλέμμα πάνω στη γυναίκα (εντός κι εκτός οθόνης), το σινεμά ως σωτηρία στη μοναχική ενηλικίωση, την εμμονή της GenZ με την κοινωνικοπολιτική ανάλυση του σεξ, αλλά -τελικά- την αμηχανία και την αποχή από αυτό. Πάνω από όλα όμως, η καρδιά της ταινίας αναζητά... εκτόνωση! Λύτρωση και... θάνατο από το δόρυ του «Little Death» (αγγλικός ευφημισμός του «οργασμού») Ή όπως αναφωνεί σε κάποια στιγμή η 80ς teen horror queen: «Μην το κουράζουμε. Το «Camp Miasma» ήταν δύο πράγματα: σάρκα και σωματικά υγρά».
Με δύο καταπληκτικές πρωταγωνίστριες, κωμικές meme-orable ατάκες, πυκνή ατμόσφαιρα που κι ενισχύει και ταυτόχρονα τρολάρει τον horror μύθο, αλλά και μία high-camp αλληλογρία για το δικαίωμα στον οργασμό, η νέα ταινία της Τζέιν Σένμπρουν σκορπά αίμα, σπέρμα και λατρεία για το σινεμά ως σωτηρία στη μοναχική ενηλικίωση»
Με δύο καταπληκτικές πρωταγωνίστριες (απολαυστικό το παιχνίδι ανάμεσα στην μονίμως αυτοσαρκαζόμενη θεά Τζίλιαν Αντερσον και την πάντα ακαταμάχητα αμήχανη nerd Χάνα Αϊνμπάιντερ του «Hacks») καλογραμμένες κωμικές meme-orable ατάκες, πυκνή ατμόσφαιρα που κι ενισχύει και ταυτόχρονα τρολάρει κι υπονομεύει τον horror μύθο, μία φρέσκια ψευτιά με vintage σκηνικά που θολώνουν αλληγορικά τις γραμμές πραγματικότητας και κινηματογραφικής αλήθειας, κι ένα soundtrack ερωτευμένο με το παρελθόν (από το «Nightswimming» των REM μέχρι το «Lone December» των Counting Crows), η Σένμπρουν κατασκευάζει μία ταινία αυτόματα cult.
Κι αν νιώσαμε ένα μπούκωμα από τις meta αλληγορίες και ανατροπές, ίσως είναι ένα ακόμα δείγμα ότι μεγαλώσαμε. Αυτή η high-camp σάτιρα των teen camps, ανήκει στην Gen Z.