Οταν η Σάρα ήταν μικρούλα και φοβόταν τα τέρατα που κρύβονταν στο δωμάτιό της το βράδυ, η μαμά της δεν ερχόταν απλώς να κάτσει δίπλα της και να την καθησυχάσει. Επαιρνε το φωτόσπαθό της και τα πολεμούσε, ένα-ένα, ώσπου να εξαφανιστούν όλα και η Σάρα να νιώσει ασφαλής. Από τότε, η Σάρα είχε μια ηρωίδα, τη μαμά της. Και τίποτα δεν θα τις χώριζε. Παρά μόνο η ζωή και ο θάνατος.
Αυτή είναι η πραγματική ιστορία της Σάρα Λέβιτ, που έγινε illustrator, στο περίοπτο περιοδικό New Yorker μεταξύ άλλων και που τη μετέφερε σε graphic novel, για να το πάρει ο Σεθ Ρόγκεν ως παραγωγός και η Λία Νέλσον ως σκηνοθέτης και να το κάνουν μια υπέροχη ταινία animation (ασπρόμαυρο, ενήλικο, χαριτωμένο, με δημιουργικό μοντάζ και παιχνιδιάρικο ήχο), με τις φωνές άλλο τόσο ζηλευτών ηθοποιών, τον ίδιο τον Ρόγκεν, την Τζούλια Λουίς-Ντρέιφους, τον Μπράιαν Κράνστον, τη Σάρα Σίλβερμαν, την Πάμελα Αντλον, όλη την «παλιοσειρά» νεοϋορκέζων κωμικών και όχι μόνο.
Συναντάμε τη Σάρα στα 20 της, όταν έχει αφήσει το οικογενειακό σπίτι, μαμά, μπαμπά, μικρότερη αδελφή και δυο αξιολάτρευτες, θεότρελες θείες κι έχει εγκατασταθεί στο απελευθερωτικό Σαν Φρανσίσκο για να βρει την ταυτότητα και το μέλλον της. Νεαρή λεσβία και ακτιβίστρια αλλά άπειρη στις σχέσεις, γνωρίζει τον πρώτο της πραγματικό έρωτα, την Ντόνιμο, την ώρα που τα σχέδιά της αρχίζουν ν' αναγνωρίζονται και να της φέρνουν δουλειές. Ολα μοιάζει να πηγαίνουν πρίμα για τη Σάρα. Ομως στην επίσκεψη στο πατρικό της, παρατηρεί ότι η μαμά της δεν ανταποκρίνεται όπως συνήθως, ξεχνά απλά πράγματα, έχει εκνευρισμό. Η πορεία θα δείξει ότι πάσχει από Αλτσχάιμερ και η Σάρα, μαζί με την οικογένειά της, θα μείνουν σφιχτά δεμένοι για να τη βοηθήσουν στα επόμενα, προδιαγεγραμμένα βήματα, όσο η ζωή παρεμβαίνει με τους πιο απρόσμενους και ταυτόχρονα αναμενόμενους τρόπους.
«Ετσι θυμάμαι εγώ να έγιναν τα πράγματα, οι υπόλοιποι μπορεί να διαφωνήσουν», μάς προειδοποιεί η Σάρα από την αρχή της ταινίας και μας ταξιδεύει σε μια προσωπική, οικογενειακή και υπαρξιακή διαδρομή που μόνο ως γιορτή μπορεί να χαρακτηρίσει κανείς. Μια συνείδηση που μιλά με τη φωνή των αεροσυνοδών σε κάθε πτήση με αεροπλάνο, α καπέλα ομαδικά τραγούδια, νέες γνωριμίες, παλιές αγάπες, καντάδες, σκίτσα, εξομολογητική διάθεση και μια ροπή προς την κωμικότητα που φέρνουν μαζί τους οι πιο στενάχωρες καταστάσεις, χτίζουν ένα σενάριο ιδιοσυγκρασιακό και αξιολάτρευτο.
Είναι, όμως, το ίδιο το animation ως φόρμα που δίνει στην ταινία μια προσωπικότητα ιδιαίτερη και ξεχωριστή. Εάν το φιλμ ήταν μια συμβατική μυθοπλασία με ηθοποιούς, θα είχε να συγκριθεί με ογκόλιθους ταινιών για την απώλεια μνήμης, ή την απώλεια γενικώς, με κορυφαία το «Amour» του Μίκαελ Χάνεκε. Ομως αυτή εδώ η ταινία δεν έχει τέτοιες αξιώσεις. Αναζητά να μοιραστεί, με τρόπο ζεστό και οικείο, το φευγαλέο της ανθρώπινης ζωής, το αίσθημα της απώλειας, το τραγικωμικό του θανάτου και, ταυτόχρονα, να τιμήσει τα πρόσωπα που έφυγαν. Και το καταφέρνει με τέτοια ακρίβεια και απλότητα που όχι μόνο δεν μένουν τα μάτια στεγνά, αλλά ο καθένας στην αίθουσα ζει και το δικό του, μικρό, προσωπικό αντίο στους αγαπημένους του. Κι αυτή η αυθόρμητη ταύτιση είναι δείγμα μιας ξεχωριστής ταινίας.