Η τιμητική του βράβευση με Χρυσό Φοίνικα ήταν την προηγούμενη μέρα, όμως την Τετάρτη ο Πίτερ Τζάκσον αφοσιώθηκε στο κοινό. Μ' ένα μάστερκλας γεμάτο κινηματογραφική μαγεία και παιδικό, παιχνιδιάρικο χιούμορ, ανεκδοτολογία από γυρίσματα και καθαρή αγάπη ενός geek για την τέχνη του, ο Τζάκσον μίλησε με μάτια που έλαμπαν από ενθουσιασμό στους τυχερούς που προλάβαμε εισιτήριο για να τον ακούσουμε.
Τι σχέση έχουν οι Beatles με τον Κιούμπρικ και τον «Αρχοντα των Δαχτυλιδιών»; Γιατί ο Στίβεν Σπίλμπεργκ έκανε το γιο του Πίτερ να κλάψει; Γιατί ήθελε ν' ανέβει στην έναρξη του Φεστιβάλ στη σκηνή του Palais με... σορτς; Αυτά και άλλα πολλά διηγήθηκε ο μεγάλος παραμυθάς και εδώ μπορείτε να διαβάσετε τα 15 πράγματα που κρατήσαμε στο μάστερκλας. Και μια συμβουλή προς τους νέους κινηματογραφιστές: «Ξεκινήστε από horror κωμωδίες! Μου αρέσει που με αυτές τις ταινίες δεν παίρνεις τον εαυτό σου στα σοβαρά. Είναι ένας έξυπνος τρόπος να κάνεις τις πρώτες ταινίες σου. Γιατί δεν χρειάζεσαι μπάτζετ. Καμιά φορά δεν χρειάζεσαι ούτε σενάριο…».
Και φυσικά κι Ελάιτζα Γουντ στην αίθουσα, παρακολούθησε το μάστερκλας του μέντορά του
Στο επίσημο Διαγωνιστικό πρόγραμμα, η ταινία που ξεχώρισε ήταν η «Ζωή μιας Γυναίκας» της Σαρλίν Μπουρζουά-Τακέ με μια ερμηνεία-δυναμίτη από τη Λεά Ντρικέρ. Είναι χαρακτηριστικό και προσόν του γαλλικού σινεμά ότι μόνο, σχεδόν, μια γαλλική ταινία θα μπορούσε ν' αφιερωθεί σε μια 55χρονη ηρωίδα που κοπιάζει με την πολυπλοκότητα της ζωής της και να της δώσει τόση αληθοφάνεια αλλά και φωτογένεια μαζί με την πατίνα του χρόνου και την απόγνωση του σήμερα: η Γκαμπριέλ είναι μια γυναίκα που έχει πολλά ακόμα να δώσει και που μπορεί ακόμα ν' αγαπηθεί πολύ κι η Ντρικέρ την ενσάρκωσε μαγευτικά. Η ομάδα της ταινίας διέσχισε το βράδυ το κόκκινο χαλί για την επίσημη πρεμιέρα.
Διαβάστε εδώ την κριτική του Flix για το «Η Ζωή μιας Γυναίκας»**
_Και η Ντεμί Μουρ, μέλος φέτος της Κριτικής Επιτροπής, έζησε στην πρεμιέρα της «Ζωής μιας Γυναίκας» τα δικά της ανεμοδαρμένα ύψη.
Στις Κάννες βρέθηκε και η ομάδα του «Fast and Furious» με επικεφαλής, φυσικά, τον Βιν Ντίζελ: μεταμεσονύκτια προβολή της πρώτης ταινίας, του 2001, στην τεράστια αίθουσα Λιμιέρ, για να γιορτάσουμε όλοι μαζί τα 25 χρόνια του franchise, αλλά και μια υπενθύμιση για την επόμενη ταινία, το «Fast Forever», που έρχεται τον Μάρτιο του 2028!
Πάντα αχώριστοι, ο Γκαέλ Γκαρσία Μπερνάλ και ο Ντιέγκο Λούνα αγκαλιάτηκαν στο κόκκινο χαλί - την ταινία που σκηνοθέτησε ο δεύτερος, με τίτλο «Ceniza en la Boca», θα δούμε σήμερα.
Και τώρα...
Οργασμική πρεμιέρα του τμήματος «Ενα Κάποιο Βλέμμα» με… σάρκα, αίμα και ηδονικά ουρλιαχτά
Η νέα ταινία της Τζέιν Σένμπρουν («I Saw The TV Glow», «We're All Going to the World's Fair») ήταν έναρξη του τμήματος «Un Certain Regard» κι έγινε με τον τρόπο που φαντάζεστε: με μία ταινία που σκόρπισε αίμα και λατρεία για το horror genre (και γενικότερα το σινεμά ως σωτηρία στη μοναχική ενηλικίωση), ανακήρυξε τη φαντασία ως πιο αληθινή κι από την αλήθεια, έκανε καυστική κριτική στον ψεύτικο επιχειρηματικό κόσμο του Χόλιγουντ, στάθηκε ως meme-orable διατριβή για τη γυναικεία σεξουαλικότητα.
Η Σένμπρουν ανέβηκε στη σκηνή με τις πρωταγωνίστριές της και μίλησε για «χαρά». «Ηταν η πρώτη φορά στη ζωή μου, περιτριγυρισμένη από αυτό το συνεργείο κι αυτό το καστ, που αισθανόμουν κάθε μέρα μία τεράστια χαρά που γύριζα ταινία. Η χαρά ξεπερνούσε το άγχος. Και απόψε η χαρά μου είναι τεράστια. Γιατί θα κάτσουμε μαζί και θα τη δούμε…»
Η Τζίλιαν Αντερσον (η οποία ερμηνεύει την πάλαι ποτέ νεαρή πρωταγωνίστρια του «Camp Miasma», ενός cult franchise τρόμου των '80ς, και -60χρονη σήμερα- ζει ημίτρελη, ως αλλη Νόρμα Ντέσμοντ της «Λεωφόρου της Δύσης», στα παλιά σκηνικά της ταινίας), αναφώνησε στο μικρόφωνο, «καιρός ήταν σε μια καριέρα 300 χρόνων να βρεθώ για πρώτη φορά στις Κάννες». Ενώ η Χάνα Αϊνμπάιντερ («Hacks»), που παίζει τη νεαρή, φιλόδοξη Gen Z σκηνοθέτη που κάνει αποστολή της να ξετρυπώσει την παλιά σταρ και να την πείσει να παίξει στην αναβίωση του franchise που ετοιμάζει, πήρε το μικρόφωνο και μας έκανε stand up! «Πώς είμαστε; Από που έρχεστε; Εύχομαι να είστε έτοιμοι να γελάσετε, να γίνουμε όλοι ένα μέσα από αυτή την συλλογική εμπειρία. Ραντεβού στην άλλη πλευρά…»
Η Σένμπρουν κατασκεύασε μία φαν σάτιρα και μία παιχνιδιάρικη ωδή στην pop culture των '80ς, όπου ο «Μικρός Θάνατος» («Little Death» ειναι ο serial killer των ταινιών τρόμου «Camp Miasma», αλλά επίσης και αγγλικός ευφημισμός του «οργασμού»), έρχεται ως απειλή κι ως υπόσχεση σε όσους κι όσες κι όσα επιθυμούν να τον συναντήσουν.
Μία high-camp σάτιρα των εφηβικών camps, της σεξουαλικής επιθυμίας κι ενηλικίωσης που η Gen Z δεν απολαμβάνει απενοχοποιημένα, μία φρέσκια ψευτιά με vintage σκηνικά που θολώνουν τις γραμμές πραγματικότητας και κινηματογραφικής αλήθειας, ένα soundtrack ερωτευμένο με το παρελθόν (από το Nightswimming των REM μέχρι το Lone December των Counting Crows) - κι ίσως κι ένα μπούκωμα από meta αλληγορίες και ανατροπές.
Σίγουρα όμως ένα φαν, οργασμικό ξεκίνημα για ένα παράλληλο τμήμα που συναγωνίζεται το ενδιαφέρον του διαγωνιστικού. Πόλυ Λυκούργου
