Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
«Μια Μέρα στη Ζωή της Τζο: Κεφάλαιο Φαίδρα». Η δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της Ζακλίν Λέντζου («Σελήνη, 66 Ερωτήσεις») έκανε την παγκόσμια πρεμιέρα της στο τμήμα Ορίζοντες του 83ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Μία πρεμιέρα στην οποία κυριάρχησε ενθουσιασμός, συγκίνηση και ζεστό χειροκρότημα από ένα κοινό έτοιμο να αφεθεί σ' ένα «άυλο», αθέατο σύμπαν που μοιάζει να ενδιαφέρει την Ελληνίδα δημιουργό: όχι μόνο η ζωή ενός νεαρού κοριτσιού, αλλά και τι συμβαίνει μετά από αυτό το «κεφάλαιο».
Η Τζο είναι ένα 15χρονο κορίτσι - μελαγχολικό, ευαίσθητο, θυμωμένο με τη μαμά της, αποξενωμένο από τον μπαμπά της, περίεργο για τον έρωτα. Μία τυπική έφηβη. Στον ύπνο της ένα βράδυ ονειρεύεται ότι έγινε νερό - ή, μάλλον, χρυσό φως πάνω στο νερό. Το θυμάται όταν βλέπει την αντανάκλασή της σε γυαλιστερό χαρτί - μοιάζει κι η ίδια χρυσή. Εκείνη τη μέρα στο μάθημα της μουσικής είχε γνωρίσει τη Φαίδρα - μία συμμαθήτριά της με αγγελική φωνή που το τραγούδι της την έκανε να κλάψει. Μία νέα φίλη με την οποία συμφωνούν να πάνε το βράδυ σινεμά. Μόνο που στο δρόμο για να τη συναντήσει, διασχίζοντας τα Εξάρχεια, η Τζο θα γίνει νερό. Μία χρυσή αντανάκλαση πάνω στο νερό...
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
Ναι, η υπόθεση της ταινίας είναι εμπνευσμένη από το Δεκέμβριο του 2008, περισσότερο ως συναισθηματική ανάμνηση, ως βαθύς πόνος, κι όχι ως αναφορά στην ιστορία του Αλέξη (η Λέντζου μάλιστα τονίζει ιδιαίτερα με πόσο σεβασμό θα άφηνε την μνήμη του παιδιού ήσυχη). Εκείνη την ενδιέφερε κάτι άλλο - κάτι που συνδέεται άμεσα με την αθωότητα, τη ζωή, το φως ενός 15χρονου παιδιού. Και πώς αυτό μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει - ακόμα κι αν δεν το «βλέπουμε».
Αυτά κι άλλα πολλά συζητήσαμε όταν τη συναντήσαμε στο Palazzo del Cinema, μαζί με τις δυο πρωταγωνίστριές της - την Εβίτα Ανδριοπούλου («Τζο») και την Αναστασία Γουλιάμου («Φαίδρα»). Ολόκληρη τη συνέντευξη θα τη διαβάσετε όταν η ταινία βγει στις ελληνικές αίθουσες. Ομως σκεφτήκαμε να σας δώσουμε μία μικρή γεύση - μία πρώτη εντύπωση από τον ενθουσιασμό της πρεμιέρας στην Μπιενάλε.
Λίγο πριν την πρεμιέρα στο 83ο Φεστιβάλ Βενετίας
Δεν έχω λέξεις για να εκφράσω τη χαρά μου Από τις 8 Ιουνίου, την μέρα που μάθαμε ότι το Φεστιβάλ Βενετίας επέλεξε την ταινία, ψάχνω τις λέξεις. Δεν έχω λέξεις για να εκφράσω τη χαρά, τον ενθουσιασμό, αλλά και την έκπληξη μου - γιατί η ταινία είναι θεόκουφη, το ξέρουμε όλοι. Hξερα ότι είναι τρελό ρίσκο να γυρίσω μία τέτοια ταινία. Αντιμετώπισα διάφορες προκλήσεις για να την κάνω. Και τώρα έρχεται θετική απάντηση από τη Μπιενάλε; Ενα φεστιβάλ, μάλιστα, που εγώ δεν είχα σχέσεις ποτέ, δεν με ξέρουν - δεν έχω έρθει εδώ ούτε με μικρού μήκους.
Δεν είναι μία ταινία για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο - είναι όμως μία ταινία για τη γενιά μου που σημαδεύτηκε από εκείνο το βράδυ Ημουν 17 χρονών κι εκείνο το βράδυ άλλαξε η ζωή μας. Δεν ήταν απλώς το σοκ ότι κάποιος σηκώνει ένα όπλο και σκοτώνει ένα παιδί. Αλλά κι ότι όλοι ασχολήθηκαν με τα γύρω γύρω και κανείς με το παιδί. Εγώ ήθελα να μιλήσω μόνο για το παιδί.
Εβίτα Ανδριοπούλου, Ζακλίν Λέντζου, Ελένη Βεργέτη, Αναστασία Γουλιάμου
Το «Κεφάλαιο» στον τίτλο δεν σημαίνει ότι η ταινία θα συνεχιστεί Οχι, δεν είναι ότι θα συνεχιστεί η ταινία - δεν είναι αρχή μιας τριλογίας. Αλλά ήθελα να δείξω ότι θα συνεχιστεί η ζωή της «Τζο» - ως πνεύμα. Οτι αυτή η ζωή είναι απλώς ένα κεφάλαιο. Πεθαίνει κάποιος, αλλά δεν σταματά να υπάρχει.
Με ενδιαφέρει να μιλήσω για το άυλο - αν και καταλαβαίνω την αντίθεση: το σινεμά είναι εικόνα Μου έχουν συμβεί διάφορα από το 2022 - ήταν μία χρονιά σταθμός στη ζωή μου. Ασχολήθηκα πιο βαθειά με το διαλογισμό. Κι ήρθε και το πλήρωμα του χρόνου με τα 14 χρόνια ψυχανάλυσης που κάνω. Αρχισαν να αλλάζουν τα πράγματα που μου τραβούν την προσοχή. Συνειδητοποίησα ότι με ενδιαφέρει πολύ αυτό που δεν φαίνεται. Ηθελα να πάω πιο μέσα, πιο βαθιά στο υποσυνείδητο. Ηταν μεγάλη μου ανάγκη να προσπαθήσω να αποτυπώσω κινηματογραφικά το άυλο. Και συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι σουρεαλιστικό - μια μεγάλη αντίθεση με την τέχνη του σινεμά που είναι εικόνα. Αλλά αυτό ακριβώς ήταν και η πρόκληση…
Αντανακλάσεις - το φως πάνω στο νερό Η πρώτη εικόνα που αποτέλεσε αναφορά για την ταινία ήταν αυτό. Οι αντανακλάσεις του φωτός πάνω στο νερό. Είναι εικόνες που έχουμε από μικροί - η πρώτη εμπειρία στη θάλασσα που βλέπεις τον ήλιο να πέφτει πάνω στο νερό. Ετσι συνέλαβα τα πνεύματα, αυτή ήταν η αναφορά μου.
Τίποτα δεν πήγε όπως ήταν σχεδιασμένο - αλλά κι αυτό ήταν ένα μεγάλο μάθημα Ο διαλογισμός σε μαθαίνει να αφήνεις τον έλεγχο, να εμπιστεύεσαι τη στιγμή. Οπότε αυτό έπρεπε να το εφαρμόσω και στο γύρισμα, στην κατασκευή της ταινίας. Επρεπε να υπενθυμίζω στον εαυτό μου να αφήνομαι, να μην πέφτω στην παγίδα του contro-freak σκηνοθέτη που θέλει να είναι όλα στην πένα. Δεν γίνεται να είναι όλα στην πένα. Πας με τη στιγμή. Δε σημαίνει ότι ήμουν ήρεμη πάντα, δεν εννοώ αυτό. Αλλά έπρεπε να μάθω να ακολουθώ και να εμπιστεύομαι, όσα εμφανίζονται μπροστά μου.
Από τότε που βρήκα τις πρωταγωνίστριες μου κατάλαβα ότι δεν μπορεί να πάει τίποτα λάθος Να είναι καλά η Σοφία Δημοπούλου - η casting director. Αν δεν υπήρχε εκείνη, δε θα είχα αυτό το καστ. Βρήκαμε λοιπόν την Εβίτα (σ.σ. Ανδριοπούλου), ένα κοριτσάκι τόσο καθαρό, τόσο ειλικρινές, τόσο αθώο. Δεν υπάρχει τίποτα προσποιητό πάνω της, τίποτα το ψεύτικο. Και πρέπει να σου πω ότι αυτό ψάχνω - όχι μόνο στο σινεμά που κάνω, αλλά και στο σινεμά που βλέπω ως θεατής. Το ψεύτικο και το προσποιητό δεν το αντέχω. Εψαχνα να βρω ένα παιδάκι που να ήταν παιδάκι. Ενα παιδί που έχει μια ρωγμή. Γιατί κι εγώ έχω ρωγμή. Η Εβίτα, που δεν είχε κανένα background, δεν πήγαινε καν σε καλλιτεχνικό γυμνάσιο, ήταν δώρο για μένα. Εκανε τη λήψη του τραγουδιού με μία μόνο λήψη. Μία λήψη! Αυτό ήταν. Κόλλησαν και τόσο αβίαστα με την Αναστασία (σ.σ. Γουλιάμου) από την πρώτη στιγμή - τώρα είναι αχώριστες. Η χημεία τους ήταν εντελώς φυσική, νατουραλιστική. Για μένα, που δεν κάνω ποτέ πρόβες και πήγαμε πλάνο κατευθείαν, ότι αυτά τα κορίτσια μού χάριζαν τέτοιες αληθινές στιγμές ήταν δώρο…
Εβίτα Ανδριοπούλου
«Είναι δύσκολο να περιγράψω πώς νιώθω. Από τη μία είμαι πολύ χαρούμενη και συγκινημένη, κι από την άλλη προσπαθώ ακόμα να το συνειδητοποιήσω. Είναι πραγματικά πολύ όμορφο να βλέπεις μία ιστορία που έχεις αγαπήσει τόσο πολύ να ξεκινά το ταξίδι της από ένα τόσο σημαντικό φεστιβάλ, όπως αυτό της Βενετίας. Είμαι πολύ ευγνώμων που είμαι κομμάτι αυτής της ιστορίας. Ανυπομονώ να τη μοιραστώ με κοινό από όλο τον κόσμο…»
Από το επίσημο photocall της ταινίας: Αναστασία Γουλιάμου, Εβίτα Ανδριοπούλου, Ζακλίν Λέντζου, Ελένη Βεργέτη
Αναστασία Γουλιάμου
«Είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη που η πρώτη ταινία που έπαιξα επιλέχθηκε από το φεστιβάλ Βενετίας και βρίσκομαι εδώ στην πρεμιέρα της. Ήταν μία μοναδική εμπειρία για μένα - τόσο τα γυρίσματα τα ίδια, όσο και η πρεμιέρα που εκλάβαμε πάρα πολύ αγάπη και συγκίνηση από τον κόσμο. Μία συγκίνηση που νιώσαμε κι εμείς. Εύχομαι τα καλύτερα στη Ζακλίν και στους υπόλοιπους ηθοποιούς που παίξαμε μαζί…»
Το 83ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας διεξάγεται φέτος από τις 2 μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου. Το Flix βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει, ζωντανά, όλα όσα συμβαίνουν μέσα και έξω από τις αίθουσες. Συντονιστείτε στο ειδικό stream του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.
