Fall 2: Deadpoint (2/5)

Η «Πτώση» του 2022 είχε καταφέρει να μετατρέψει έναν τηλεοπτικό πύργο σε έναν από τους πιο αγχωτικούς κινηματογραφικούς εφιάλτες των τελευταίων χρόνων. Δεν ήταν μια σπουδαία ταινία, ούτε διέθετε το σενάριο που θα δικαιολογούσε την ύπαρξη μιας ολόκληρης μυθολογίας γύρω από την ιδέα της, είχε όμως ένα πολύ συγκεκριμένο όπλο: την αίσθηση του ύψους και τον φόβο της πτώσης. Παρά τα προβλήματά της, λειτουργούσε όσο έμενε εκεί, στο κενό, αφήνοντας τον θεατή να αισθάνεται πως ακόμη και η παραμικρή λανθασμένη κίνηση μπορεί να αποβεί μοιραία.

Η «Πτώση 2» επιστρέφει ακριβώς στο ίδιο σημείο, μόνο που αυτή τη φορά οι Μάικλ και Πίτερ Σπίριγκ ανεβάζουν τους ήρωές τους σε ένα βουνό και κατεβάζουν ακόμη περισσότερο τις απαιτήσεις από το σενάριο.

Η βασική ιδέα παραμένει απλή και κινηματογραφικά αποτελεσματική. Συντετριμμένη από τον θάνατο της αδελφής της, Χάντερ, η Τζαξ έρχεται σε επαφή με τη Λους, τη θαρραλέα φίλη της Χάντερ. Προσπαθώντας να επουλώσουν τις πληγές τους, δοκιμάζουν τις δυνάμεις τους στο Oρος Κουάν της Ταϊλάνδης, εκεί όπου το απρόβλεπτο έδαφος, οι ακραίες συνθήκες και η έλλειψη οποιουδήποτε ασφαλούς καταφυγίου μετατρέπουν την επιβίωση σε μια μάχη χωρίς περιθώρια λάθους.

Οι Σπίριγκ γνωρίζουν πολύ καλά πώς να αξιοποιήσουν το φυσικό τοπίο και την κατακόρυφη φωτογραφία, δημιουργώντας κάποιες στιγμές στις οποίες η αδρεναλίνη και η υψοφοβία χτυπούν πραγματικά κόκκινο, αλλάζοντας αρκετές φορές την οπτική σε πρώτο πρόσωπο. Μια προσπάθεια μετακίνησης πάνω από το κενό, με τις σανίδες να τρίζουν κάτω από τα πόδια, ή μια σκηνή μέσα στην καταιγίδα, όπου κάθε κίνηση γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη, αποδεικνύουν ότι η σκηνοθεσία ξέρει πώς και που να τοποθετήσει την κάμερα για να κάνει το στομάχι να σφίγγεται.

Η "Πτώση 2" θυμίζει περισσότερο μια ακόμη βόλτα στο ίδιο λούνα παρκ παρά μια πραγματική συνέχεια. Η θέα από ψηλά παραμένει τρομακτική, η κάμερα εξακολουθεί να ξέρει πώς να προκαλεί ίλιγγο, αλλά αυτή τη φορά το μεγαλύτερο κενό βρίσκεται κάτω από το ίδιο το σενάριο. Κι όταν το έδαφος της λογικής αρχίζει να υποχωρεί, ούτε το πιο εντυπωσιακό ύψος δεν αρκεί για να κρατήσει μια ταινία όρθια.»

Το πρόβλημα είναι πως όσο περισσότερο προχωρά η ιστορία, τόσο περισσότερο η ταινία μοιάζει να ζητά από τον θεατή να ξεχάσει τη λογική του. Η μία ηλίθια απόφαση ακολουθεί την άλλη παράλογη επιλογή μόνο και μόνο για να μπορέσει η πλοκή να φτάσει στο επόμενο εμπόδιο. Οι χαρακτήρες δεν αντιδρούν όπως θα περίμενε κανείς από έναν λογικό άνθρωπο, με τις ηρωίδες να ακολουθούν τυφλά ένα οδηγό πάνω σε ένα επικίνδυνο μονοπάτι, παρά τις όποιες απαγορεύσεις έχουν ακούσει από πριν για να μην το κάνουν. Και αυτή η αδιαφορία απέναντι στον στοιχειώδη ρεαλισμό υπονομεύει σταδιακά ακόμη και τις πιο αγωνιώδεις στιγμές.

Το σενάριο παραμένει τελικά το πιο αδύναμο κομμάτι της ταινίας, καθώς δυσκολεύεται να δώσει ουσιαστικό βάθος στην ιστορία και στους χαρακτήρες της. Η πλοκή εξελίσσεται κυρίως μέσα από διαδοχικά εμπόδια και καταστάσεις κινδύνου, με αποτέλεσμα αρκετές επιλογές των ηρώων να μοιάζουν βεβιασμένες και να εξυπηρετούν περισσότερο την ανάγκη για ακόμη μία σκηνή αγωνίας παρά τη φυσική εξέλιξη της αφήγησης. Οι χαρακτήρες δεν αποκτούν ποτέ την απαιτούμενη ανάπτυξη ώστε να ενδιαφερθείς πραγματικά για την πορεία τους, ενώ η προσπάθεια να δοθεί μεγαλύτερη συναισθηματική διάσταση στην ιστορία μένει στην επιφάνεια και δεν αξιοποιείται όσο θα μπορούσε.

Η Χάριετ Σλέιτερ προσπαθεί να δώσει στην Τζαξ την απαραίτητη ευαισθησία και να κάνει πιστευτό το βάρος που κουβαλά, ενώ η Αρσέμα Τόμας διαθέτει ενέργεια και παρουσία ως Λους. Καμία από τις δύο, όμως, δεν έχει στη διάθεσή της χαρακτήρες αρκετά καλογραμμένους ώστε οι ερμηνείες τους να ξεφύγουν από τα όρια ενός συμβατικού survival thriller.

Η «Πτώση 2» θυμίζει περισσότερο μια ακόμη βόλτα στο ίδιο λούνα παρκ παρά μια πραγματική συνέχεια. Η θέα από ψηλά παραμένει τρομακτική, η κάμερα εξακολουθεί να ξέρει πώς να προκαλεί ίλιγγο, αλλά αυτή τη φορά το μεγαλύτερο κενό βρίσκεται κάτω από το ίδιο το σενάριο. Κι όταν το έδαφος της λογικής αρχίζει να υποχωρεί, ούτε το πιο εντυπωσιακό ύψος δεν αρκεί για να κρατήσει μια ταινία όρθια.