Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Η «Θάλασσα από Γυαλί» έρχεται στις αίθουσες και τίποτα δεν μας έχει προετοιμάσει για την ομορφιά της. Ισως αυτή εδώ η καταγραφή μόνο. Η νέα ταινία του Αλέξη Αλεξίου, μετά την παγκόσμια πρεμιέρα της στο Φεστιβάλ Εδιμβούργου, συνεχίζει με την ελληνική αυτές τις μέρες στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης κι έρχεται στις αίθουσες στις 12 Νοεμβρίου από τη Weird Wave.
Το φιλμ φέρνει δυο γυναίκες, την 65χρονη Βαγγελιώ και την εικοσάχρονη Βίκυ, κοντά, μόνες εναντίον όλων: από τους κακοποιητικούς άντρες στις ζωές τους, μέχρι την ανταριασμένη θάλασσα που, κυριολεκτικά και μεταφορικά, τις προκαλεί να τη διασχίσουν. Ο τόπος είναι μια μικρή ελληνική παραθαλάσσια πόλη, η εποχή είναι χειμώνας, η κοινωνία είναι κλειστή.
Αυτή την ιστορία, σε σενάριο της Αφροδίτης Νικολαΐδου και του Αλέξη Αλεξίου, φώτισε και αποτύπωσε σε φιλμ ο Σίμος Σαρκετζής GSC, ο διευθυντής φωτογραφίας που έχει υπογράψει ταινίες του Παντελή Βούλγαρη, του Πάνου Χ. Κούτρα, της Ασημίνας Προέδρου, όλες τις ταινίες του The Boy, αλλά και το «House of David» κι όλ’ αυτά, κι άλλα ακόμα, μ’ ένα βλέμμα μεγάλης ακρίβειας, με πάθος και τεχνική και με πολλά, πολλά βραβεία.
Η φωτογραφία στη «Θάλασσα από Γυαλί» είναι ένα βασικό αφηγηματικό εργαλείο, θέτει τον τόνο, δημιουργεί υποψίες, μοιράζεται μυστικά, κατευθύνει την προσοχή, χτίζει την ένταση, οριοθετεί το συναίσθημα ή το αφήνει αχαλίνωτο και, κυρίως, σε αφήνει με το στόμα ανοιχτό. Ο Σίμος Σαρκετζής είπε στο Flix δυο λόγια γι’ αυτή τη δουλειά και ο Αλέξης Αλεξίου τα έντυσε με σχετικά stills από την ταινία και φωτογραφίες από το γύρισμα.
photo © Svetoslav Stoyanov
photo © Svetoslav Stoyanov
Αχ αυτά τα προσωπικά. Ο Αλέξης, ένα όνομα, μια ιστορία. Είναι αυτός ο σκηνοθέτης: Μπορεί πίσω από την κάμερα να έχουν γίνει διαδηλώσεις, επαναστάσεις και να έχει διαλυθεί το μισό σύμπαν, αλλά ο Αλέξης είναι εκεί και κοιτάζει το πλάνο που έχει να γυρίσει. Είναι βράχος. Με το καλό και το κακό βέβαια. Φαντάζεται μία ταινία και τη ζωγραφίζει δυο χρόνια πριν. Κι αυτό έχει τεράστια αξία και πολύ μεγάλο βάρος. Αν εσύ έχεις ζωγραφίσει τον Πύργο του Αϊφελ λευκό, δεν είναι απαραίτητο ότι εγώ μπορώ να σου κάνω τον λευκό Πύργο του Αϊφελ. Ξέρει τι βλέπει και ξέρει τι θα κρατήσει απ’ αυτό. Με τον Αλέξη υπάρχει κάτι που είναι και δεν είναι αγαπησιάρικο. Δεν είναι ο άνθρωπος με τον οποίο θα χαλαρώσεις και λίγο την ώρα του γυρίσματος. Είναι εκεί γιατί είναι στοχοπροσηλωμένος. Δεν έχει διακοπές, δεν έχει διαλείμματα.
Δεν είναι ότι η ταινία συζητήθηκε αναλυτικά, νωρίτερα. Ενας πίνακας συζητήθηκε, αυτός που παίζει στην ταινία. Αυτός που είναι κρεμασμένος στον τοίχο.
Η ταινία έχει ένα δικό της κλίμα, μια υγρασία, μαυρίλα, επαρχιίλα, κλειστές πόρτες, κάποια απομονωμένα πράγματα και κάποια επιλεγμένα σκοτάδια.
Εχει αυτό το off Broadway και off «καλοκαιρινές διακοπές για πάντα», όπου όλοι ξέρουν και κανείς δεν ξέρει.
Φωτογραφικά ο στόχος ήταν κάτι λίγο να φαίνεται και να μη φαίνεται. Πώς γίνεται να υπονοηθεί κάτι. Σαν αυτά που συμβαίνουν πίσω από κλειστά παντζούρια, αυτή ήταν η φωτογραφική πρόκληση.»
Εξ ου και ένα καδράρισμα που μερικές φορές αφήνει επίτηδες κάτι μισό στην άκρη του. Κάτι που δεν είσαι πολύ σίγουρος αν υπάρχει ή δεν υπάρχει.
Αναμορφικά κρύσταλλα και κόκκος και μια προσπάθεια αποτύπωσης όλης αυτής της φιλμικής φθοράς και του θορύβου, για να μην ξέρεις ακριβώς τι γίνεται παραδίπλα, ή αύριο ή χθες.
Φυσικό φως με όλο του το σκοτάδι. Το οποίο φυσικό λατρεύουμε κι εγώ κι ο Αλεξίου και χρησιμοποιήσαμε όσο μπορούσαμε.
Η κάμερα κάπου ήταν σε ράγες και κάπου στο χέρι για να πάει μαζί με τους ήρωες. Αλλά το πιο τεχνικό ζήτημα ήταν ο καιρός. Πώς χρησιμοποιείς τον καιρό. Μια παράξενη εποχή, Οκτώβρης - Νοέμβρης, μια παράξενη συνθήκη και τυχαιότητα συννεφιών και λοιπών καιρών και φυσικά το γκράντε φινάλε της ταινίας που απαιτούσε, από σενάριο και με πολύ μεγάλη ανάγκη του Αλέξη, μια πολύ άσχημη θάλασσα.
Η θάλασσα, η άγρια, πόσο άγρια είναι που να μπορεί να γράφει – γιατί ο φακός πάντα υποβιβάζει τα πράγματα – αλλά και πόσο άγρια πρέπει να είναι ώστε να μπορείς να πλησιάσεις. Γιατί αυτό που αρχίσαμε να διαπιστώνουμε και να προσπαθούμε να δούμε πώς θα το αντιμετωπίσαμε είναι ότι, καλή η άγρια θάλασσα, αλλά η πολύ άγρια δεν σ’ αφήνει να πλησιάσεις ούτε στο δρόμο. Κι εκεί κάπου τα χρειαστήκαμε.
Τι γίνεται αν η θάλασσα δεν είναι αληθινά άγρια; Δεν γίνεται, δυστυχώς. Περιμένεις, αλλά αν δεν έρθουν τα κύματα; Τραβάς τα κύματα σκέτα, αλλά πρέπει να βάλεις και δυο ηθοποιούς μέσα. Τους βάζεις; Εχεις προνοήσει κάποιον να τους σώσει από βέβαιο πνιγμό; Δεν υπάρχει εναλλακτική. Αν ο καιρός δεν είναι όπως πρέπει να είναι, δεν μπορείς να κάνεις και πολλά πράγματα.»
Προς τιμή μας, δεν έγιναν εκπτώσεις σ’ αυτά τα πράγματα. Αν η σκηνή οφείλει να είναι υγρή και συννεφιασμένη, αλλάζεις το πρόγραμμά σου ώσπου να γίνει.
photo © Ελισάβετ Μωράκη
Η ταινία του Αλέξη Αλεξίου, «Θάλασσα από Γυαλί», έρχεται στις αίθουσες στις 12 Νοεμβρίου από τη Weird Wave. Διαβάστε και δείτε περισσότερα εδώ.