Η επιστροφή στη Μέση Γη με την ταινία, «The Hunt for Gollum», συνοδεύεται πάντοτε από μια λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο γνώριμο και το καινούριο, και η περίπτωση της Μάριγκολ και του Χάλβαρντ, τους οποίους ενσαρκώνουν οι Κέιτ Γουίνσλετ και Λίο Γούνταλ αντίστοιχα στην ταινία, μοιάζει να βρίσκεται ακριβώς σε αυτό το σημείο τομής. Σε αντίθεση με χαρακτήρες όπως ο Γκάνταλφ ή ο Φρόντο, που έχουν βαθιά ριζωμένη παρουσία στο έργο του Τζον Ρ. Ρ. Τόλκιν, τα συγκεκριμένα ονόματα κινούνται σε πιο αχαρτογράφητα νερά.
Η Μάριγκολ Γκάμτζι αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα αυτής της κατηγορίας, καθώς πρόκειται για πρόσωπο που υπάρχει στο έργο του Τόλκιν, χωρίς όμως να έχει αποκτήσει ποτέ κεντρικό ρόλο. Σε αντίθεση με προηγούμενες εικασίες που την ήθελαν να ανήκει σε μεταγενέστερες προσθήκες του σύμπαντος, η Μάριγκολ έχει σαφή θέση στον γενεαλογικό χάρτη του Σάιρ και συνδέεται άμεσα με έναν από τους πιο αγαπημένους χαρακτήρες της ιστορίας.
Διαβάστε ακόμα: Ανακοινώθηκε το καστ του «The Hunt for Gollum» και η Μέση Γη επιστρέφει δυναμικά στη μεγάλη οθόνη
Η Μάριγκολ, όπως παρουσιάζεται στις ζωγραφιές της Μίριαμ Ελις.
Η Μάριγκολ είναι η μικρότερη αδελφή του Σαμγουάιζ Γκάμτζι, κόρη του Χάμφαστ Γκάμτζι, γνωστού ως «Γέρο-Γκάφερ», και της Μπελ Γκούνττσαϊλντ, και γεννήθηκε προς το τέλος της Τρίτης Εποχής . Ως μέλος μιας εργατικής οικογένειας Χόμπιτ, η παρουσία της ενσαρκώνει τον κόσμο του Σάιρ πριν αυτός διαταραχθεί από τα γεγονότα του Πολέμου του Δαχτυλιδιού. Δεν συμμετέχει άμεσα στην περιπέτεια, ωστόσο η σημασία της προκύπτει έμμεσα μέσα από τις αναφορές του Σαμ, ο οποίος τη θυμάται σε στιγμές απόγνωσης, κάτι που αποκαλύπτει πόσο βαθιά ριζωμένη είναι η έννοια της οικογένειας στο σύμπαν του Τόλκιν.
Η μετέπειτα πορεία της την εντάσσει ακόμη πιο στενά στον κοινωνικό ιστό της Σάιρ, καθώς παντρεύεται τον Τόλμαν Κότον, αδελφό της Ρόζι Κότον, της γυναίκας που θα γίνει σύζυγος του Σαμ. Μέσα από αυτή τη συγγένεια, η Μάριγκολ γίνεται μέρος μιας ευρύτερης οικογενειακής ενότητας που αντιπροσωπεύει την επιστροφή στην κανονικότητα μετά την καταστροφή. Δεν είναι ηρωίδα με την παραδοσιακή έννοια, αλλά αποτελεί έναν από τους σιωπηλούς πυλώνες της καθημερινότητας που ο Τόλκιν θεωρούσε εξίσου σημαντικούς με τις μεγάλες πράξεις ηρωισμού. Σε έναν κόσμο όπου οι μάχες καθορίζουν την ιστορία, οι χαρακτήρες σαν τη Μάριγκολ θυμίζουν τι ακριβώς διακυβεύεται.
Αυτή η διάσταση είναι που κάνει την κινηματογραφική της αξιοποίηση ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα. Αν η ταινία επιλέξει να την εντάξει ενεργά στην αφήγηση, τότε θα πρόκειται για μια σπάνια ευκαιρία να δούμε τη Μέση Γη όχι μέσα από τα μάτια πολεμιστών και βασιλιάδων, αλλά μέσα από την οικειότητα της Σάιρ. Η Μάριγκολ μπορεί να λειτουργήσει ως συναισθηματικό αντίβαρο στην ιστορία του Γκόλουμ, φωτίζοντας το τι σημαίνει να έχει κανείς ρίζες, οικογένεια και έναν κόσμο στον οποίο αξίζει να επιστρέψει.
Διαβάστε ακόμα: Ο Ελάιτζα Γουντ αφήνει ανοιχτό το ενδεχόμενο επιστροφής στον ρόλο του Φρόντο
Ο Λίο Γούνταλ που ενσαρκώσει τον Χάλβαρντ στην ταινία.
Στον αντίποδα, ο Χάλβαρντ αποτελεί μια εντελώς διαφορετική περίπτωση. Σε αντίθεση με τη Μάριγκολ, δεν υπάρχει καμία σαφής αναφορά του ονόματός του στα έργα του Τόλκιν, κάτι που οδηγεί στο συμπέρασμα ότι πρόκειται για έναν πρωτότυπο χαρακτήρα που δημιουργήθηκε ειδικά για τις ανάγκες της ταινίας. Σε ένα τόσο αυστηρά δομημένο μυθολογικό σύμπαν, αυτή η επιλογή δεν είναι απλώς δημιουργική ελευθερία, αλλά στρατηγική απόφαση. Ο Χάλβαρντ πιθανότατα θα λειτουργήσει ως αφηγηματικό εργαλείο, ένας χαρακτήρας που μπορεί να κινηθεί έξω από τα όρια της ήδη καταγεγραμμένης ιστορίας.
Το ίδιο το όνομα υποδηλώνει μια αισθητική συγγένεια με τους ανθρώπινους λαούς της Μέσης Γης, ιδιαίτερα εκείνους που επηρεάζονται από τις βόρειες παραδόσεις που ενέπνευσαν τον Τόλκιν. Αυτό ανοίγει τον δρόμο για την εισαγωγή ενός ήρωα που θα μπορούσε να ανήκει σε περιοχές λιγότερο εξερευνημένες κινηματογραφικά, φέρνοντας μαζί του μια διαφορετική οπτική πάνω στα γεγονότα. Σε μια αφήγηση που περιστρέφεται γύρω από την αναζήτηση του Γκόλουμ, ένας τέτοιος χαρακτήρας μπορεί να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στον κόσμο των μεγάλων γεγονότων και εκείνον των απλών ανθρώπων που επηρεάζονται από αυτά χωρίς να τα ελέγχουν.
Η συνύπαρξη αυτών των δύο χαρακτήρων αποκαλύπτει πολλά για τη φιλοσοφία της νέας ταινίας. Από τη μία, υπάρχει η ανάγκη να διατηρηθεί η επαφή με τον πυρήνα του έργου του Τόλκιν μέσα από πρόσωπα που, έστω και περιφερειακά, ανήκουν στον αυθεντικό του κόσμο. Από την άλλη, υπάρχει η επιθυμία για διεύρυνση της αφήγησης μέσα από νέες μορφές που μπορούν να εξερευνήσουν αχαρτογράφητες περιοχές. Αν καταφέρουν να ενσωματωθούν οργανικά και να υπηρετήσουν την ιστορία χωρίς να μοιάζουν ξένοι προς το σύμπαν, τότε ίσως αποτελέσουν την πιο ενδιαφέρουσα πτυχή αυτής της νέας κινηματογραφικής επιστροφής στη Μέση Γη.