«Ημασταν παιδιά. Ημασταν παιδιά που απλώς προσπαθούσαμε να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούσαμε».
Η φράση της Σου, που ακούγεται τόσο στο πρώτο όσο και στο τελευταίο επεισόδιο της σειράς, μοιάζει αρχικά με μια νοσταλγική αναφορά σε μια ηλικία γεμάτη αθωότητα, αδέξιες αποφάσεις και λάθη που συνοδεύουν την ενηλικίωση. Οσο, όμως, προχωρά η ιστορία της Κάρι Γουάιτ, τόσο περισσότερο μετατρέπεται σε μια προσπάθεια δικαιολογίας, ίσως και σε μια οδυνηρή παραδοχή ενοχής. Πόσο εύκολα μπορεί κάποιος να κρυφτεί πίσω από το νεαρό της ηλικίας του για να αποφύγει την ευθύνη των πράξεών του; Και πόσο αθώα είναι τελικά μια κοινωνία που αντιμετωπίζει τη σκληρότητα ως φυσιολογικό κομμάτι της ενηλικίωσης, αφήνοντας εκείνους που δεν μπορούν να υπερασπιστούν τον εαυτό τους να υποφέρουν;
Σχεδόν πενήντα χρόνια μετά την κινηματογραφική μεταφορά του Μπράιαν Ντε Πάλμα, ο Μάικ Φλάναγκαν επιστρέφει στο μυθιστόρημα του Στίβεν Κινγκ, όχι για να αναπαράγει απλώς μια ιστορία που έχει ήδη χαραχτεί στη συλλογική μνήμη, αλλά για να αναζητήσει όσα εξακολουθούν να την κάνουν τόσο ανατριχιαστικά επίκαιρη. Η Κάρι παραμένει ένα κορίτσι παγιδευμένο ανάμεσα στην καταπιεστική ανατροφή της μητέρας της, Μάργκαρετ, και την εχθρότητα ενός σχολικού περιβάλλοντος που αντιμετωπίζει τη διαφορετικότητά της ως αφορμή για εξευτελισμό. Μόνο που ο κόσμος γύρω της έχει πλέον αποκτήσει έναν επιπλέον μηχανισμό κακοποίησης. Ο διαδικτυακός εκφοβισμός, η δημόσια διαπόμπευση και η ευκολία με την οποία ένα βίντεο μπορεί να διαδοθεί σε χιλιάδες οθόνες μετατρέπουν την ταπείνωση σε μια εμπειρία που δεν τελειώνει όταν χτυπά το τελευταίο κουδούνι του σχολείου.
Αυτή είναι και μία από τις πιο εύστοχες επιλογές της σειράς. Ο Φλάναγκαν αντιλαμβάνεται πως η σύγχρονη εκδοχή της ιστορίας δεν μπορεί να περιοριστεί στην απλή αντικατάσταση ορισμένων αντικειμένων και συνηθειών της εποχής του Κινγκ με αντίστοιχα σημερινά, καθώς η βία έχει αποκτήσει καινούργια μέσα, μεγαλύτερη εμβέλεια και ένα κοινό που συχνά συμμετέχει χωρίς καν να χρειάζεται να βρίσκεται στον ίδιο χώρο με το θύμα. Η ταπείνωση γίνεται θέαμα, τα προσωπικά όρια καταργούνται, η ανάγκη για αποδοχή μετατρέπεται σε μια διαρκή δοκιμασία επιβίωσης και η Κάρι δεν βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη μόνο με τους συμμαθητές της, αλλά και με έναν απρόσωπο μηχανισμό που μπορεί να αναπαράγει την κακοποίηση ασταμάτητα.
Πίσω από τον τρόμο, ωστόσο, κρύβεται ένα ακόμη πιο ενδιαφέρον ερώτημα, σχετικά με τον τρόπο που η σημερινή κοινωνία αντιμετωπίζει την καλοσύνη και την ευαισθησία. Σε έναν κόσμο όπου η αυτοπεποίθηση συχνά συγχέεται με την επιθετικότητα, η ενσυναίσθηση θεωρείται αφέλεια και η ευαλωτότητα αντιμετωπίζεται ως πρόσκληση για εκμετάλλευση, το να είσαι διαφορετικός ή απλώς καλός μπορεί να σε καταστήσει εύκολο στόχο. Η σειρά παρατηρεί με πικρία αυτή την αντιστροφή αξιών, όπου η σκληρότητα εκλαμβάνεται ως δύναμη και η συμπόνια ως αδυναμία. Μέσα από την πορεία της Κάρι, ο Φλάναγκαν θέτει ένα ακόμη πιο σκοτεινό ερώτημα: πόση βία μπορεί να υποστεί ένας άνθρωπος προτού αρχίσει να αναπαράγει την ίδια βία που τον κατέστρεψε; Και σε ποιο σημείο τα θύματα μιας κοινωνίας που τα απορρίπτει μετατρέπονται στα τέρατα που εκείνη ισχυρίζεται πως φοβάται;
Η "Κάρι" του Μάικ Φλάναγκαν δεν διαθέτει πάντοτε την αφηγηματική οικονομία του Ντε Πάλμα ούτε καταφέρνει να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες της τηλεοπτικής της διάρκειας. Εχει, όμως, κάτι ουσιαστικό να προσθέσει σε μια ιστορία που εξακολουθεί να μας αφορά, ακριβώς επειδή δεν μιλά μόνο για υπερφυσικές δυνάμεις και εκδίκηση, αλλά για την ευθύνη εκείνων που επιλέγουν να κοιτούν αλλού.»
Σκηνοθετικά, ο Φλάναγκαν διατηρεί την υπομονετική προσέγγιση που χαρακτηρίζει τις καλύτερες δουλειές του, επενδύοντας περισσότερο στην ψυχολογική ένταση παρά στους εύκολους τρόμους. Οι σιωπές, οι αμήχανες συναντήσεις και οι μικρές μεταβολές στη συμπεριφορά των χαρακτήρων δημιουργούν σταδιακά ένα ασφυκτικό περιβάλλον, ενώ η βία αποκτά μεγαλύτερη δύναμη ακριβώς επειδή δεν αποτελεί διαρκώς το επίκεντρο της αφήγησης. Το σενάριο επιχειρεί να εμβαθύνει στις σχέσεις και στα κίνητρα των προσώπων, δίνοντας περισσότερο χώρο στη Σου, στην Κρις και κυρίως στη Μάργκαρετ, της οποίας η σχέση με την κόρη της αποκτά περισσότερες αποχρώσεις. Η μητρική αγάπη, ο θρησκευτικός φανατισμός και η ανάγκη ελέγχου συνυπάρχουν σε έναν βαθιά διαταραγμένο δεσμό, που εξηγεί αρκετά από όσα συμβαίνουν στην Κάρι, χωρίς να δικαιολογεί τις πράξεις κανενός.
Στο ερμηνευτικό κομμάτι, η Σάμερ Χ. Χάουελ ξεχωρίζει, καθώς αποδίδει την Κάρι ως ένα κορίτσι που διψά για ανθρώπινη επαφή και αποδοχή, πριν η απογοήτευση και ο θυμός καταλάβουν ολοκληρωτικά τη θέση αυτής της ανάγκης. Η μεταμόρφωσή της δεν στηρίζεται αποκλειστικά στην εξωτερίκευση των υπερφυσικών δυνάμεών της, αλλά κυρίως στις μικρές εκφραστικές αλλαγές που αποκαλύπτουν πόσο βαθιά έχει πληγωθεί. Η Σαμάνθα Σλόιαν προσφέρει μια εξίσου ενδιαφέρουσα ερμηνεία ως Μάργκαρετ, αποφεύγοντας την εύκολη καρικατούρα της θρησκόληπτης μητέρας, ενώ η Αλισον Θόρντον δίνει στην Κρις μια σκληρότητα που δεν αφήνει περιθώρια συμπάθειας, ακόμη κι όταν διακρίνονται οι δικές της ανασφάλειες.
Σε σχέση με το βιβλίο του Κινγκ και την ταινία του Ντε Πάλμα, η σειρά προχωρά σε αρκετές αλλαγές, τόσο στην ανάπτυξη των χαρακτήρων όσο και στις μεταξύ τους σχέσεις, προσθέτοντας νέες αφηγηματικές διαδρομές και δίνοντας μεγαλύτερη έκταση σε πρόσωπα που προηγουμένως λειτουργούσαν περισσότερο ως μέρος της τραγωδίας της Κάρι. Ο Ντε Πάλμα είχε επιλέξει μια πιο συμπυκνωμένη, σχεδόν αμείλικτη κινηματογραφική αφήγηση, ενώ ο Φλάναγκαν ενδιαφέρεται να εξετάσει τις συνέπειες της βίας σε ολόκληρο το περιβάλλον της ηρωίδας. Η προσέγγιση αυτή έχει ενδιαφέρον, καθώς φωτίζει διαφορετικές πλευρές της ίδιας ιστορίας, όμως η επιθυμία να αναπτυχθούν περισσότερες παράλληλες ιστορίες επηρεάζει τον ρυθμό και αφαιρεί μέρος της δύναμης από την κεντρική τραγωδία. Παρ' όλα αυτά, η ουσία του έργου παραμένει αναλλοίωτη. Η απόρριψη, η ανάγκη του ανθρώπου να ανήκει κάπου και η κοινωνική τιμωρία της διαφορετικότητας δεν έχουν ημερομηνία λήξης. Κάθε εποχή βρίσκει τους δικούς της τρόπους να εξευτελίζει, να απομονώνει και να συνθλίβει όσους δεν χωρούν στα πρότυπά της.
Η «Κάρι» του Μάικ Φλάναγκαν δεν διαθέτει πάντοτε την αφηγηματική οικονομία του Ντε Πάλμα ούτε καταφέρνει να αξιοποιήσει πλήρως τις δυνατότητες της τηλεοπτικής της διάρκειας. Εχει, όμως, κάτι ουσιαστικό να προσθέσει σε μια ιστορία που εξακολουθεί να μας αφορά, ακριβώς επειδή δεν μιλά μόνο για υπερφυσικές δυνάμεις και εκδίκηση, αλλά για την ευθύνη εκείνων που επιλέγουν να κοιτούν αλλού. Το πραγματικό «τέρας» δεν γεννιέται απαραίτητα μέσα από το σκοτάδι, ούτε εμφανίζεται ξαφνικά όταν κάποιος ανακαλύπτει πως μπορεί να καταστρέψει όσα τον πλήγωσαν. Μπορεί να διαμορφωθεί μέσα σε μια σχολική αίθουσα, σε ένα οικογενειακό σπίτι ή σε μια οθόνη όπου εκατοντάδες άνθρωποι παρακολουθούν και γελούν. Και όταν τελικά σηκώσει το χέρι του, ίσως είναι ήδη πολύ αργά για να αναρωτηθούμε ποιος πραγματικά ευθύνεται για τη δημιουργία του.
Η σειρά «Κάρι» του Μάικ Φλάναγκαν είναι διαθέσιμη στο Amazon Prime.
