Προσθέστε το Flix στις προτιμήσεις σας στο Google
Υπάρχει ένας άγραφος κανόνας ανάμεσα στους τρεις σημαντικότερους Μεξικανούς σκηνοθέτες του σύγχρονου σινεμά: όταν ένας από την παρέα δέχεται τα πυρά, οι άλλοι δύο δεν αργούν να εμφανιστούν.
Ο Αλεχάντρο Γκονζάλες Ινιάριτου βρίσκεται αυτή τη στιγμή στο επίκεντρο της κριτικής για το «Ντίγκερ», το οποίο συγκεντρώνει μόλις 51% στο Rotten Tomatoes και κινείται προς ένα απογοητευτικό άνοιγμα περίπου 7 εκατομμυρίων δολαρίων στις Ηνωμένες Πολιτείες - με budget που αγγίζει τα 180 εκ. δολάρια.
Η ταινία προβάλλεται και στην Ελλάδα από την Πέμπτη 1η Οκτωβρίου, με παρόμοιες διχαστικές αντιδράσεις.
Ο Αλφόνσο Κουαρόν, ο οποίος δεν συνηθίζει να παρεμβαίνει συχνά στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, έκανε μια χαρακτηριστική ανάρτηση στο X, παραθέτοντας ταινίες όπως τα «Blade Runner», «2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος», «Metropolis» και «Ο Κανόνας του Παιχνιδιού» του Ζαν Ρενουάρ, θυμίζοντας πόσο σκληρά είχαν αντιμετωπιστεί από ορισμένους κριτικούς κατά την πρώτη τους κυκλοφορία.
Ο τίτλος «Digger» δεν εμφανίστηκε πουθενά, όμως το υπονοούμενο ήταν αρκετά ξεκάθαρο.
Ο Γκιγιέρμο ντελ Τόρο ήταν ακόμη πιο άμεσος. Με αφορμή σχόλιο του IGN πως η κινηματογραφική προβολή του «Ντίγκερ» δύσκολα θα αλλάξει τη γνώμη του κοινού και πως τα κωμικά στοιχεία της ταινίας θα παραμείνουν ίδια όταν αυτή φτάσει στο HBO Max, ο σκηνοθέτης αντέδρασε χαρακτηρίζοντας την τοποθέτηση «εντελώς μικρόψυχη». Ο ίδιος ξεκαθάρισε πως, ανεξάρτητα από το αν κάποιος αγαπά ή όχι την ταινία, εκείνος τη θεωρεί μια παραγωγή που «λειτουργεί σε επίπεδο κλίμακας, φιλοδοξίας και εμβέλειας στη μεγάλη οθόνη. Είναι τολμηρή, γενναία και κινηματογραφικά σύνθετη. Πρόκειται ξεκάθαρα για μια κινηματογραφική εμπειρία». Για τον Ντελ Τόρο, επομένως, η μεγάλη οθόνη δεν αποτελεί απλώς ένα διαφορετικό μέσο προβολής, αλλά αναπόσπαστο κομμάτι της εμπειρίας που επιχειρεί να δημιουργήσει ο Ινιάριτου.
Διαβάστε ακόμα: «Digger»: Η Warner Bros. επιστρατεύει τις διχασμένες αντιδράσεις για να διαφημίσει την ταινία
Στη συνέχεια, ο Ντελ Τόρο έφερε στη συζήτηση τους «Δαίμονες» του Κεν Ράσελ, θυμούμενος πως όταν ήταν παιδί στο Μεξικό παρακολουθούσε τους κριτικούς να χαρακτηρίζουν την ταινία του 1971 «υπερβολική, επιβλητική», την ώρα που η Καθολική Εκκλησία την καταδίκαζε ως βλάσφημη. Σήμερα, όπως σημείωσε, την αγαπά περισσότερο από ποτέ, επειδή πίσω από την ιστορία της κατοχής βλέπει κυρίως τον τρόπο με τον οποίο οι πολιτικές αφηγήσεις μπορούν να διαμορφώσουν και να χειραγωγήσουν την ίδια την έννοια της κατοχής. «Χαίρομαι που η Warner Bros. παίρνει ρίσκα, ακόμα και τώρα…», έγραψε, πριν περάσει στο πλέον ξεκάθαρο μήνυμά του για το «Ντίγκερ»: «Παρεμπιπτόντως, υπάρχει αυτή την περίοδο μια ταινία για την “κλιματική αλλαγή” που ΔΕΝ αφορά την κλιματική αλλαγή, αλλά τη χειραγώγηση των αφηγήσεων. Και ναι, κυκλοφορεί από τη Warner Bros., πιθανότατα είναι η τελευταία ταινία που θα κυκλοφορήσει η Warner Bros. ως τέτοια, και έχει χαρακτηριστεί “υπερβολική, επιβλητική”, οπότε δείτε την σε κινηματογραφική αίθουσα».
Πίσω από όλη αυτή τη δημόσια υπεράσπιση βρίσκεται, φυσικά, ένα αποτέλεσμα που δύσκολα μπορεί να αγνοηθεί. Το «Ντίγκερ», μια ταινία με κόστος που υπολογίζεται μεταξύ 160 και 180 εκατομμυρίων δολαρίων και με τον Τομ Κρουζ στον πρωταγωνιστικό ρόλο, αναμένεται να ξεκινήσει την πορεία της στο αμερικανικό box office με περίπου 7 εκατομμύρια δολάρια. Η εικόνα των κριτικών παραμένει επίσης διχασμένη, με 51% στο Rotten Tomatoes, ενώ το κοινό εμφανίζεται σαφώς πιο θετικό, φτάνοντας το 71%. Στο Letterboxd, μάλιστα, η ταινία έχει μέχρι στιγμής αρκετά ισχυρό μέσο όρο 3,7. Η αντίδραση απέναντι στον Ινιάριτου έχει πάντως και μεγαλύτερο ιστορικό υπόβαθρο, καθώς μετά τις διαδοχικές βραβεύσεις του για τα «Birdman» και «Η Επιστροφή», ένα μέρος της κριτικής άρχισε να αντιμετωπίζει το στιλ του ως υπερβολικά επιδεικτικό και περισσότερο προσανατολισμένο στη φόρμα παρά στους χαρακτήρες. Ποιος δεν θυμάται το «Μπάρντο» που στη Βενετία το 2022 ενίσχυσε αυτή την αντίληψη, με αρκετά αρνητικές κριτικές να το χαρακτηρίζουν φλύαρο και αυτοαναφορικό.
Το «Ντίγκερ» έφτασε έτσι σε μια στιγμή όπου η νέα δουλειά του Ινιάριτου είχε ήδη να ξεπεράσει μια συγκεκριμένη προκατάληψη γύρω από το όνομά του. Ο Κουαρόν και ο Ντελ Τόρο φαίνεται πως θέλουν τώρα να υπενθυμίσουν κάτι που η ιστορία του κινηματογράφου έχει αποδείξει πολλές φορές: η πρώτη υποδοχή μιας ταινίας δεν γράφει πάντοτε την τελευταία λέξη για την κινηματογραφική της ζωή.
Διαβάστε ακόμα: