Η Μία είναι 12 χρόνων και νιώθει ότι δεν ταιριάζει πουθενά. Ούτε στο σπίτι, με τους συμβατικούς (αγαπησιάρηδες) γονείς της που δεν την καταλαβαίνουν. Ούτε δίπλα στη δίδυμη αδελφή της που είναι σε όλα τέλεια. Ούτε στην πόλη της, το Πρίμροουζ, που ετοιμάζεται να γιορτάσει τα 500 χρόνια χωρίς... τέρατα! Ούτε και στο σχολείο της, όπου ο αγώνας της ν' αποδείξει ότι, στην πραγματικότητα, τα τέρατα ζουν και βρίσκονται γύρω της, την οδηγεί στο γραφείο της διευθύντριας και στην οριστική αποβολή. Η Μία θα πάει σ' ένα καινούριο (αλλά... αρχέγονο) σχολείο, το Ρότγουντ (Σαπιόξυλο θα έλεγε κανείς), όπου τα πράγματα είναι αντίστροφα: η ίδια πρέπει να κρύψει την ταυτότητά της, γιατί συμμαθήτριες, συμμαθητές και καθηγητές είναι όλα τέρατα, το καθένα με απίθανα δημιουργικές ικανότητες και με ασίγαστο τρόμο για τα ανθρώπινα πλάσματα. Κι όμως, εκεί η Μία θα βρει την αληθινή φιλία, στους πιο τερατώδεις φίλους, τον Πάπρικα που είναι ευαίσθητος και βίγκαν, και στον χοντρούλη Οσκαρ που μπορεί ν' αποσπά το κεφάλι του από το σώμα του αλλά ποτέ δεν χάνει πού βρίσκεται η καρδιά του.
Μια χαριτωμένη ηρωίδα έχει φτιάξει η Βερίνα Φελς, βασισμένη στη σειρά παιδικών βιβλίων Monstrous Maud (του Βρετανού συγγραφέα Α. Μπ. Σάντλγουικ, κατά κόσμον Τιμ Κόλινς), κι έναν διαφορετικών ισορροπιών κόσμο, για να μιλήσει για τη διαφορετικότητα. Εδώ η Μία είναι αναμαλλιασμένη και γκαφατζού, αλλά η επιθυμία της για την αλήθεια την κάνει πολυμήχανη. Εδώ ο κόσμος των ανθρώπων είναι άνοστος, παστέλ, κοινότυπος, ενώ αυτός των τεράτων πολύχρωμος, ζεστός, γελαστός, τόσο πιο ενδιαφέρον και «ανθρώπινος».
Ενα τρυφερό μήνυμα για τη σημασία της φιλίας, για τη δύναμη στη διαφορετικότητα και για την υπέρβαση των κανόνων στο τι είναι φυσιολογικό και τι όχι.»
Το βασικό animation είναι μεν cgi, αλλά με τη φρέσκια προσθήκη κομιξικών γραφιστικών που γρήγορα αποτυπώνουν τα συναισθήματα και τις σκέψεις του μικρού κοριτσιού. Οι αναφορές της στην ιστορία των τεράτων στο σινεμά, από τον «Νοσφεράτου» του Μουρνάου ως το αξεπέραστο «Monsters Inc.», είναι διασκεδαστικές για τους ενήλικες και ατμοσφαιρικές για τα παιδιά που, έτσι κι αλλιώς, πόσω μάλλον τώρα που το Halloween δεσπόζει στην ετήσια δραστηριότητα και έρχεται πάνω στην έξοδο της ταινίας, και που η ομολογημένη αγάπη τους για τον τρόπο έχει πια πάρει ποπ μορφή.
Σ' αυτά, προστίθεται κι ένα plot twist, ένα τρυφερό μήνυμα για τη σημασία της φιλίας, για τη δύναμη στη διαφορετικότητα και για την υπέρβαση των κανόνων στο τι είναι φυσιολογικό και τι όχι. Μαζί κι ένα διακριτικό σχόλιο για τα fake news και για το πώς ο φόβος αλλοιώνει την αντίληψη της πραγματικότητας. Η ταινία είναι μικρού budget και φαίνεται, ενώ, πραγματικά, δεν ωθεί το σενάριό της σε άκρα που θα ήταν ευπρόσδεκτα. Ομως δεν αρκείται στα στοιχειώδη, έχει ανεβαστικό ρυθμό και σε κάνει να θέλεις να δεις επόμενες περιπέτειες της Μία, κατά προτίμηση τρώγοντας κάτι πιο ανθρώπινο από ένα μπολ σκουλήκια φρέσκα από το νεκροταφείο.

