Η ζούγκλα του Αμαζονίου έχει κάτι που ο κινηματογράφος του τρόμου δυσκολεύεται να αναπαράγει ακόμη και με τα πιο εξελιγμένα τεχνικά μέσα, καθώς η ίδια η φύση της γεννά μια αίσθηση απειλής που δεν χρειάζεται απαραίτητα τέρατα και εντυπωσιακές σκηνές δράσης για να λειτουργήσει. Το «Ανακόντα» του 1997 το είχε καταλάβει καλά, μετατρέποντας μια αποστολή στον Αμαζόνιο σε ένα αγωνιώδες παιχνίδι επιβίωσης, όπου ο φόβος για το άγνωστο συνυπήρχε με την ανθρώπινη απληστία και τις συγκρούσεις μεταξύ των χαρακτήρων. Το «Mποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο» του Μάικ Π. Νέλσον επιχειρεί να κινηθεί σε παρόμοια μονοπάτια, επιστρατεύοντας ένα μυθικό ερπετό και ένα αφιλόξενο φυσικό περιβάλλον, χωρίς όμως να διαθέτει την απαραίτητη αφηγηματική συνοχή για να αξιοποιήσει αποτελεσματικά τις δυνατότητές του.

Η ιστορία ακολουθεί μια ομάδα νεαρών γιατρών ξεκινά μια ανθρωπιστική αποστολή στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Ολοι είναι γεμάτοι ενθουσιασμό για να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη, αλλά ο καθένας από αυτούς έχει τους δικούς του σκοπούς. Ωστόσο, δεν αντιδρούν όλοι ευγενικά στην άφιξή τους και η επίσκεψή τους ξυπνά ένα αρχαίο αρπακτικό: την Μποϊούνα. Αυτό το μυθικό πλάσμα, που κυνηγά τόσο στη στεριά όσο και στο νερό, επιστρέφει για να υπερασπιστεί την επικράτειά του. Στη μέση της πυκνής ζούγκλας, ξεσπά ένας ανελέητος αγώνας επιβίωσης, στον οποίο τα όρια μεταξύ κυνηγού και θηράματος γίνονται όλο και πιο ασαφή.

Εκεί όπου το "Ανακόντα" κατάφερνε να μετατρέψει τον φόβο για το άγνωστο σε απολαυστικό κινηματογραφικό θέαμα, η ταινία του Νέλσον αφήνει πίσω της κυρίως την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας, καθώς σέρνεται και σε παρασέρνει μαζί της προς το βούρκο.»

Η ιδέα προσφέρεται για ένα σφιχτοδεμένο θρίλερ επιβίωσης, όμως το σενάριο προτιμά να ανακυκλώνει γνώριμες καταστάσεις, στηριζόμενο σε προβλέψιμες ανατροπές και χαρακτήρες που σπάνια ξεφεύγουν από τις συμβάσεις του είδους, με τις αναφορές στην ανθρώπινη παρέμβαση στη φύση και στην εκμετάλλευση του περιβάλλοντος παραμένουν περισσότερο διακοσμητικές παρά ουσιαστικές, με αποτέλεσμα η ιστορία να στερείται μια ιδιαίτερης θεματολογίας που θα μπορούσε να της προσδώσει μεγαλύτερο ενδιαφέρον.

Στη σκηνοθεσία, ο Νέλσον δυσκολεύεται να διαχειριστεί τη δράση με τρόπο που να δημιουργεί πραγματική αγωνία, καθώς το νευρικό μοντάζ και η αποσπασματική κινηματογράφηση κάνουν αρκετές από τις επιθέσεις να μοιάζουν περισσότερο συγκεχυμένες παρά απειλητικές. Τα οπτικά εφέ κινούνται σε μέτρια επίπεδα, χωρίς να καταφέρνουν να προσδώσουν στο γιγαντιαίο πλάσμα την απαραίτητη υποβλητική παρουσία, ενώ η υπερβολική εξάρτηση από την ψηφιακή απεικόνιση αφαιρεί μέρος της αίσθησης κινδύνου, με τη δράση ποτέ να μην καταφέρνει να κλιμακώνεται σταδιακά, ενώ οι σκηνές διαδέχονται η μία την άλλη χωρίς σταθερό ρυθμό (και ουσία).

Οι ερμηνείες, από την πλευρά τους, δεν καταφέρνουν να καλύψουν τις αδυναμίες του σεναρίου, αφού οι χαρακτήρες παραμένουν ανεπαρκώς ανεπτυγμένοι και σχηματικοί, ενώ οι αντιδράσεις τους σπάνια αποκτούν πειστικότητα. Παρά τις προσπάθειες του καστ, λείπει εκείνη η συναισθηματική σύνδεση που θα σε έκανε να ενδιαφερθείς πραγματικά για την τύχη των πρωταγωνιστών.

Το «Mποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο» θυμίζει περισσότερο μια πρόχειρη αναπαραγωγή γνώριμων κινηματογραφικών συνταγών παρά μια περιπέτεια που έχει κάτι καινούργιο να προσφέρει, καθώς η ζούγκλα παραμένει γεμάτη υποσχέσεις, το τέρας όμως δεν κατορθώνει να γίνει πραγματικά τρομακτικό και η δράση εξαντλείται σε μια σειρά από αναμενόμενες αναμετρήσεις. Εκεί όπου η «Ανακόντα» κατάφερνε να μετατρέψει τον φόβο για το άγνωστο σε απολαυστικό κινηματογραφικό θέαμα, η ταινία του Νέλσον αφήνει πίσω της κυρίως την αίσθηση μιας χαμένης ευκαιρίας, καθώς σέρνεται και σε παρασέρνει μαζί της προς το βούρκο.