Θεσσαλονίκη 2015: Ολα είναι Κίκα Γεωργίου στο «Silent» του Γιώργου Γκικαπέππα

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 13 NOV 2015  /  Λήδα Γαλανού

Τρία χρόνια μετά την «Πόλη των Παιδιών», ο Γιώργος Γκικαπέππας κάνει μια ταινία για όσα λέει η σιωπή, αναδεικνύοντας τη δύναμη του ταλέντου της πρωταγωνίστριάς του.

Ο Γιώργος Γκικαπέππας είχε δείξει με την «Πόλη των Παιδιών» ότι είναι ένας σκηνοθέτης όχι της φόρμας, αλλά του περιεχομένου, του αστικού ψυχογραφήματος, της ανθρώπινης συναισθηματικής σφαίρας. Αυτός είναι ο στόχος του και στο «Silent», τη νέα του ταινία που προβλήθηκε στο Διεθνές Διαγωνιστικό Τμήμα, και το πετυχαίνει καλύτερα στις σιωπές του. Οχι τυχαία, αλλά γιατί η ερμηνεία της Κίκας Γεωργίου και η μεταξύ τους δημιουργική χημεία, μοιραία κάνουν την υπόλοιπη ταινία να μοιάζει ετερόφωτη.

Διαβάστε ακόμη: «Silent», O Γιώργος Γκικαπέππας επιστρέφει μετά την «Πόλη των Παιδιών»

silent Γιώργος Γκικαπέππας 607

Ηρωίδα είναι η Διδώ, μια σοπράνο που διαπιστώνει ότι δεν έχει πια φωνή, ότι η φωνή της, το όπλο της, δεν υπακούει στην εντολή της ν' ακουστεί. Σε μικρά κεφάλαια και καθώς η Διδώ αγωνίζεται να τιθασεύσει την ασυνείδητη άρνησή της να τραγουδήσει ή να μιλήσει, την επισκέπτονται οι δικοί της άνθρωποι, ο σύντροφός της (Ομηρος Πουλάκης), η ηθοποιός αδελφή της (Ηλέκτρα Νικολούζου), ο σκηνοθέτης πατέρας της (Μάνος Βακούσης), η συγγραφέας μητέρα της (Αννέζα Παπαδοπούλου) κι ο κάθε παράξενος διάλογος λειτουργεί με τρόπο σύνθετο. Ως εξομολόγηση εκείνου που ακούγεται, ως αποκάλυψη των συνθηκών ζωής μιας οικογένειας, ως αίτημα συγχώρεσης ή έκφραση θυμού, με τη Διδώ καθόλου λιγότερο μέρος του, γιατί, όπως πιστεύει η ταινία, δε χρειάζεται να φωνάζεις για ν' ακούγεσαι.

silent Γιώργος Γκικαπέππας 607

Διαβάστε όλα όσα πρέπει να γνωρίζετε για το 56ο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης στο ειδικό τμήμα του Flix που ανανεώνεται συνεχώς.

Η ιδέα είναι ενδιαφέρουσα και σύνθετη. Στην υλοποίηση, ο Γκικαπέππας κερδίζει περισσότερα όταν δουλεύει χωρίς τους δεύτερους ηθοποιούς και τις ιστορίες τους. Εκεί το σενάριο γίνεται πιο μεγαλόστομο και οι ερμηνείες πιο επιτηδευμένες. Αντίθετα, πολύ πιο δυνατά λειτουργούν οι εσωστρεφείς, εντοπισμένες, σωματικές σκηνές: το καθαρτικό νερό που πέφτει με κουβάδες στο μωσαϊκό όσο η Διδώ σφουγγαρίζει τη ζωή της. Ο όγκος του πιάνου που αντιστέκεται στην ηρωίδα καθώς εκείνη προσπαθεί να το σπρώξει με χέρια και με πόδια για να το τοποθετήσει εκεί όπου θέλει, για να πιστέψει ότι μπορεί ακόμα να έχει μια επιλογή.

Και, φυσικά, η μορφή κι η ερμηνεία της Κίκας Γεωργίου, με απεριόριστη δύναμη και με την ευαισθησία, το φόβο, την οργή και την επιθετικότητα ενός μικρού ζώου (ή μιας μεγάλης ηθοποιού), που τόσο πολύ κυριεύει την οθόνη, ώστε όλα τα υπόλοιπα να μην μπορούν παρά να φανερώνουν τις αδυναμίες τους.

Διαβάστε εδώ συγκεντρωμένες όλες τις κριτικές του Flix για τις ταινίες του Διεθνούς Διαγωνιστικού του 56ου Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.