Βενετία 2014: O Ανταμ του «Girls» γίνεται πατέρας στο «Hungry Hearts» του Σαβέριο Κονστάντζο

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 01 SEP 2014  /  Γιώργος Κρασσακόπουλος

Κι αυτό δεν είναι κάτι τόσο χαρμόσυνο όσο μπορεί να μοιάζει αρχικά, σε μια ταινία που ξεκινά ως ένα γοητευτικό ρομάντζο για καταλήξει σε κάτι σαν ένα αθέλητα αστείο θρίλερ.

Ο Ανταμ Ντράιβερ είναι ο Τζουντ ένας νεαρός νεοϋορκέζος και η Αλμπα Ρορβάκερ η Μίνα, μια Ιταλίδα υπάλληλος της πρεσβείας και η συνάντησή τους σε μια τουαλέτα ενός κινέζικου εστιατορίου στην οποία θα κλειδωθούν μαζί, θα είναι καθοριστική.

Στην επόμενη σκηνή θα ξυπνούν μαζί στο κρεβάτι έχοντας ήδη χτίσει μια σχέση και λίγο αργότερα θα κάνουν έρωτα, η Μίνα θα μείνει έγκυος και στην επόμενη σκηνή θα χορεύουν στον γάμος τους με το «Flashdance» να παίζει στα ηχεία.

Μόνο που η παραμυθένια ιστορία τους δεν θα έχει το ίδιο παραμυθένιο τέλος, όταν η Μίνα, επηρεασμένη από ένα επαναλαμβανόμενο όνειρο, ένα μέντιουμ που της λέει πως το μωρό της θα είναι ξεχωριστό και την δυσπιστία της για τον γιατρό της, θα αποφασίσει πως πρέπει να γεννήσει και να μεγαλώσει το τέκνο της με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο.

hungry hearts 607

Το αποτέλεσμα είναι το βρέφος να μην τρέφεται σωστά, η ανάπτυξή του να καθυστερεί και η εμμονή της με το μωρό να αυξάνεται με γεωμετρικούς ρυθμούς αγγίζοντας γρήγορα τα όρια της ψυχοπάθειας. Σε βαθμό που μοιάζει δύσκολο να γίνει πιστευτός, όχι τόσο για την ψυχολογική κατάρρευση της μητέρας του μα κυρίως για τον τρόπο που ο πατέρας του, την αφήνει να φτάσει ως εκεί, παρασύροντας μαζί της, το παιδί τους.

hungry hearts 607

Κι αν ως εκεί το φιλμ μοιάζει αληθινά ενδιαφέρον κι ανησυχητικό ως το ψυχολογικό πορτρέτο μιας διαταραγμένης γυναίκας, δίνοντας την ευκαιρία τόσο στην Ρορβάκερ όσο και στον Ντράιβερ να δώσουν δυο πειστικές δυνατές ερμηνείες, σύντομα μοιάζει να γλιστρά στην σχεδόν αστεία υπερβολή και σε μια περιοχή που θυμίζει περισσότερο απ οτιδήποτε άλλο, το «Μωρό της Ρόζμαρι», αλλά δίχως το μεταφυσικό στοιχείο που θα στήριζε μια τέτοια επιλογή.

hungry hearts 607

Το κρίσιμο σημείο αυτής της μεταστροφής της ταινίας είναι όταν η κάμερα του Κοστάντζο χρησιμοποιεί ευρυγώνιους παραμορφωτικούς φακούς για να απεικονίσει κάτι που θα έπρεπε να γίνει αντιληπτό μέσα από το σενάριο και τους χαρακτήρες και με κάποιο τρόπο το φιλμ δεν μπορεί να ανακάμψει από εκείνο το σημείο, κάνοντας σχεδόν αδύνατον να το πάρεις στα σοβαρά.

Κι ακόμη κι αν το τελευταίο μέρος του γίνεται πια ένα (επίσης ελάχιστα πιστευτό) οικογενειακό θρίλερ, είναι πολύ αργά για να νοιαστείς για κάτι που έχει αφήσει πίσω του την σφαίρα ενός σοβαρού δράματος για να αγγίξει κάτι που θα φλερτάρει με την πιο camp υπερβολή.

Δείτε ένα κλιπ από την ταινία:

Διαβάζετε καθημερινά τα πάντα για το 71ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας, στο ειδικό τμήμα του Flix που ανανεώνεται διαρκώς

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.