Berlinale 2017: Η ευτυχία είναι κάτι για το οποίο πρέπει να παλέψεις στο «Félicité»

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 11 FEB  /  Γιώργος Κρασσακόπουλος

Γυρισμένη στο Κονγκό από τον Αφρικανικής καταγωγής σκηνοθέτη, η ταινία του Αλαιν Γκομί έχει ανθρωπιά και τοπικό χρώμα, αλλά όχι ακριβώς πρωτοτυπία.

Στην Κινσάσα του σήμερα, η Φελισιτέ τραγουδά σε ένα υπαίθριο μπαρ και ζει με το ταλέντο της στο τραγούδι και την δύναμη της μουσικής σε ένα περιβάλλον που απέχει έτη φωτός από αυτό που στον δυτικό κόσμο θα θεωρούσαμε ικανοποιητικό, μα που μοιάζει ένα κλικ ψηλότερα από την εξαθλίωση που μοιάζει να βασιλεύει γύρω της.

Με δυο λόγια, η Φελισιτέ έχει ένα σπίτι με ηλεκτρικό, τηλεόραση και ψυγείο και χρήματα να πληρώσει για την επισκευή του, όταν εκείνο χαλάσει. Οχι όμως αρκετά για να πληρώσει την εγχείρηση στο πόδι του γιού της όταν εκείνος τραυματιστεί σε ένα ατύχημα με μηχανάκι σε μια κοινωνία που η πρόσβαση σε υγειονομική περίθαλψη, ή μια αξιοπρεπή ζωή είναι κάθε άλλο παρά δεδομένη.

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 9 έως και τις 19 Φεβρουαρίου 2017. Το Flix θα βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες.

felicite berlinale 607

Η προσπάθειά της να συγκεντρώσει τα χρήματα και η γνωριμία της στην πορεία με τον Ταμπού, έναν ερημοσπίτη, μέθυσο αλλά καλοκάγαθο άντρα, αλλά και επιστροφή του γιού της από το νοσοκομείο –με ένα πόδι λιγότερο- θα αποτελέσουν την ραχοκοκαλιά αυτής της ταινίας που χτίζει με πολύ χαλαρό τρόπο το πορτρέτο μιας σειράς χαρακτήρων αλλά και μια κοινωνικής τάξης και προσπαθεί να συλλάβει κάτι από την «ψυχή» των ανθρώπων μέσα από πράγματα όπως η μουσική, οι κοινωνικές τους δομές, η ψυχοσύνθεση τους.

Η ιστορία της Φελισιτέ, του γιού της του Ταμπού δεν είναι για τον Γκομί παρά η αφορμη να περιπλανηθεί στην πόλη και τους ανθρώπους και να περάσει αρκετό χρόνο καταγράφοντας τον τόπο, τους ρυθμούς, τους μηχανισμους του, αλλά και μια ονειρική και πιο «πνευματική», μυστικιστική σχεδόν διάσταση τους.

felicite berlinale 607

Ως πρόσθεση ακούγεται ενδιαφέρον, ως εκτέλεση δυστυχώς μοιάζει υπερβολικά γνώριμη και προβλέψιμη και η ματιά του Γκομί μοιάζει λίγο περισσότερο με αυτή ενός ξένου απ΄όσο η ιστορία θα χρειαζόταν. Μπορεί οι ηθοποιοί του να γειώνουν με πετυχημένο τρόπο την ταινία στην πραγματικότητα του τόπου αλλά από την άλλη οι προσπάθειες του σκηνοθέτη να σπρώξει τον ρεαλισμό σε μια πιο ποιητική αρένα μέσα από σκηνές στα όρια του ονείρου, ή από τις πρόβες μιας ντόπιας χορωδίας ή μιας ορχήστρας, πέφτουν μάλλον στο κενό.

felicite berlinale 607

Διαβάστε ακόμη:

*_Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 9 έως και τις 19 Φεβρουαρίου 2017. Το Flix θα βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες._

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας.