TV

Μια ματιά στις νέες τηλεοπτικές σειρές της σεζόν: Μέρος Πρώτο

στα 10

Μια σταδιακή καταγραφή όλων των φετινών πιλότων, καθώς τους βλέπουμε και προσπαθούμε να ξεχωρίσουμε τι θα συνεχίσουμε να βλέπουμε...

Μια ματιά στις νέες τηλεοπτικές σειρές της σεζόν: Μέρος Πρώτο

Μιλήσαμε ήδη αναλυτικά για το τηλε-μπλοκμπάστερ της νέας σεζόν, αλλά τι γίνεται με τις υπόλοιπες νέες σειρές. Το τηλεοπτικό πεδίο έχει αλλάξει πολύ τα τελευταία χρόνια, στο βαθμό που πλέον οι πρεμιέρες -κυρίως χάρη στην καλωδιακή τηλεόραση και την επιρροή της- απλώνονται στη διάρκεια όλου του χρόνου. Κοινώς, ο Σεπτέμβρης δεν είναι πια αυτό που κάποτε ήταν.

Παρόλαυτά, εξακολουθεί να πρόκειται για ένα μανιώδες δεκαπενθήμερο όπου τα ελεύθερα κανάλια της US TV κάνουν μαζεμένες σχεδόν όλες τις πρεμιέρες των σεζόν τους, δίνοντας σε εμάς τον ευχάριστο πονοκέφαλο του να πρέπει να ξεδιαλέξουμε άμεσα, μέσα από άπειρο υλικό, τι μπορεί να μοιάζει ενδιαφέρον για την πορεία.

Αυτό δεν είναι πάντα τόσο απλό. Αμέτρητα τα παραδείγματα σειρών που βελτιώθηκαν δραματικά ύστερα από μέτριους πιλότους (συμβαίνει σχεδόν με όλες τις κωμωδίες, ας πούμε), κι άλλα τόσα σειρών που ύστερα από έναν φανταστικό πιλότο γκρεμίστηκαν («The Nine») ή απλά εξαφανίστηκαν για πάντα («Lone Star» δε σε ξεχνώ ποτέ).

Όμως είναι πάντα μια πρώτη ένδειξη, κι αν δεν είναι η καλύτερη, είναι η μόνη που έχουμε για αρχή. Σύντομα οι μισές από αυτές τις σειρές θα κοπούν, και μετά από λίγο καιρό θα μείνουν οι λίγες που κι από τριγύρω συζητήσεις θα καταλάβουμε πως είναι εκείνες που αξίζει να μας απασχολήσουν. Ως τότε, αυτή είναι μια πρώτη, σύντομη καταγραφή των νέων σειρών της σεζόν, με δυο λόγια για την κάθε μία, τους λόγους που αξίζει να της δώσουμε σημασία, και το κατά πόσον τελικά είναι ένας πιλότος που μας πείθει να ασχοληθούμε με τη σειρά και στη συνέχεια.

Ξεκινάμε το πρώτο μέρος, με την πρώτη δεκάδα νέων σειρών που σαμπλάραμε. Θα επανερχόμαστε όσο βλέπουμε.

«Welcome to the Family»


_Με δυο λόγια:_ Γιος οικογένειας ισπανόφωνων αφήνει έγκυο κόρη οικογένειας λευκών πριν την αποφοίτηση, κι επειδή η σειρά διαδραματίζεται στο 1960 κατά τα φαινόμενα, αυτό σημαίνει πως πρέπει α) να κρατήσουν το παιδί χωρίς συζήτηση και β) να παντρευτούν. Ακολουθούν ξεκαρδιστικά στιγμιότυπα ανάμεσα στις δύο ασύμβατες οικογένειες, κι όταν λέω ‘ξεκαρδιστικά’ εννοώ ‘στην πραγματικότητα όχι’. _Ξέρουμε τους:_ Οι 4 γονείς είναι όλοι ηθοποιοί που έχουμε δει αριστερά και δεξιά αλλά που δε μας νοιάζουν αρκετά για να συγκρατήσουμε τα ονόματά τους απαραιτήτως. _Τελικά:_ Όχι ανυπόφορο αλλά τρομερά βαρετό και οριακά ενοχλητικό. Απαρχαιωμένα αστειάκια και ιδέες έχουν ως αποτέλεσμα να φωνάζεις συνεχώς πράγματα στην οθόνη όπως “ΓΙΑΤΙ δεν συζητάνε αν θα το κρατήσουν;;;” ή “ΤΑ ΑΣΤΕΙΑ ξεχάσατε”. Πάει να πιάσει τον τόνο του «Modern Family» αλλά είναι περισσότερο σαν ένα «Modern Family» γραμμένο πριν δεκαετίες. Και πριν εφευρεθεί το χιούμορ. _Πώς προχωράμε:_ Το παρατάμε. **«Trophy Wife»**
_Με δυο λόγια:_ Πρώην party girl παρατάει τη νύχτα και σοβαρεύεται, παντρεύεται σοβαρό δικηγόρο, και τώρα πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να είναι μέλος της ευρύτερης οικογένειάς του που συμπεριλαμβάνει δύο πρώην συζύγους και τα παιδιά τους. _Ξέρουμε τους:_ Το καστ είναι απίστευτο. Μαλίν Άκερμαν πρωταγωνίστρια, έχει χάρη και είναι αστεία. Μπράντλεϊ Γουίτφορντ ο σύζυγος, Μάρσια Γκέι Χάρντεν και Μικέιλα Γουάτκινς οι δύο -εντελώς διαφορετικές- πρώην. _Τελικά:_ Είναι από αυτές τις κωμωδίες που είναι συμπαθείς και ικανές αλλά όχι αστείες. Το οποίο δε σημαίνει τίποτα για την ώρα, γιατί το επίπεδο ταλέντου που υπάρχει εδώ είναι τόσο υψηλό που δε χρειάζεται να φτιάξουν υπερβολικά πολλά πράγματα για να γίνει αληθινά καλή η κωμωδία. Για την ώρα δεν με κράτησε, αλλά μπορώ να το δω να εξελίσσεται στην πορεία. _Πώς προχωράμε:_ Τσεκάρουμε ξανά μετά από μερικά επεισόδια. **«Ironside»**
_Με δυο λόγια:_ Σκληρός μπάτσος μένει ανάπηρος ύστερα από πυροβολισμό που δέχεται αλλά αυτό δε τον σταματάει, ίσα ίσα τον κάνει πιο σκληρό και αποφασισμένο από ποτέ. Ριμέικ της ομώνυμης αστυνομικής σειράς από της δεκαετία του ‘60. _Ξέρουμε τους:_ Μπλερ Άντεργουντ σε αυτό που θεώρησε πως θα ήταν ο τύπου οσκαρικός ρόλος του. _Τελικά:_ Ναι, το ‘60 μοιάζει σωστό κι εδώ. Δε θα αντέξω να δω άλλους σκληρούς μπάτσους/δικηγόρους/γιατρούς που η καταραμένη η κενωνία τους έχει αφήσει στο περιθώριο και τώρα δεν παίζουν σύμφωνα με τους κανόνες αλλά φέρνουν αποτελέσματα και τα τρίβουν στα μούτρα των συντηρητικών χαρτογιακάδων αφεντικών τους. Παιδιά δηλαδή δείχτε λίγο έλεος, αλήθεια. Εντωμεταξύ ο Άντεργουντ παίζει με τέτοια υπερβολή και ένταση που είναι στο όριο που χωρίζει το δράμα από την κωμωδία. Αλλά ακριβώς πάνω. Δε σκοπεύω να μείνω τριγύρω για να μάθω πού θα προσγειωθεί. _Πώς προχωράμε:_ Δεν το άντεξα ολόκληρο. **«Back In the Game»**
_Με δυο λόγια:_ Πάλαι ποτέ ελπιδοφόρα παίκτρια σόφτμπολ αναλαμβάνει να προπονήσει ομάδα μπέιζμπολ απαρτιζόμενη από λούζερ πιτσιρικάδες όταν ο γος της αποφασίζει πως θέλει να παίξει αλλά κανείς δεν τον δέχεται. Θα έχει τη βοήθεια του αποξενωμένου πατέρα της, παλιού θρύλου του αθλήματος που τώρα έχει γίνει ξεκούτης και γκρινιάρης. _Ξέρουμε τους:_ Τζέιμς Κάαν είναι ο πατέρας, Μάγκι Λώσον η πρωταγωνίστρια, Τζον Ρέκουα και Γκλεν Φικάρα (οι σκηνοθέτες του «Crazy. Stupid. Love.») υπεύθυνοι για τον πιλότο. Φαίνεται- είναι εφευρετικός, έξυπνος, συναισθηματικός και αστείος, και παραδίδει λεπτές ανατροπές εκεί που περιμένεις να σου σερβιριστούν συγκεκριμένα κλισέ. _Τελικά:_ Αυτό μοιάζει με κάθε αθλητική ταινία που γυρίστηκε ποτέ, αλλά αυτές οι ιστορίες αν ειπωθούν σωστά είναι πάντα winners. Εδώ δεν προσποιείται κανείς πως εφευρίσκει τον τροχό, αλλά είναι φτιαγμένο με μεράκι και φροντίδα και κέφι, είναι αστείο και γλυκό, έχει ωραίο καστ, είνια σχετικά αστείο, και γενικά θέτει όλες τις βάσεις για μια σειρά που μπορεί να μας κερδίσει στο μέλλον. _Πώς προχωράμε:_ Του δίνουμε μπόλικα επεισόδια. **«Dads»**
_Με δυο λόγια:_ Δυο σχεδιαστές βιντεοπαιχνιδιών αναγκάζονται να συγκατοικήσουν με τους πατεράδες τους. Επίσης υπάρχει μια ασιάτισσα συνάδελφός τους που στον πιλότο ντύνεται σέξι μαθήτρια και χαζογελάει σαν καρτούν. _Ξέρουμε τους:_ Σεθ Γκριν πρωταγωνιστής, αλλά το πρόβλημα είναι ένας άλλος Σεθ, αυτή η σημαία του ανώριμου χιούμορ μισογύνικων και ρατσιστικών στερεοτύπων, ο Σεθ “έλα, χαλάρωσε, μια πλάκα κάναμε ρε ξενέρωτε” Μακφάρλεν. _Τελικά:_ Κάθε χρόνο υπάρχει ένας πιλότος τόσο κακός που κάνει τους πάντες να λένε “ΟΚ, είναι άνετα μες στα χειρότερα πράγματα που έχω δει στη ζωή μου”. Αυτή τη φορά, οι ‘πάντες’ δεν υπερβάλλουν. Έχω δει θρίλερ, έχω δει αρρωστημένα δράματα, έχω δει ακραία πειραματικά φιλμ, αλλά η πρώτη φορά που αληθινά απέστρεψα το βλέμμα μου από την οθόνη παρακολουθώντας κάτι, ήταν η σκηνή σε αυτό τον πιλότο, όπου κατά τη διάρκεια της παρουσίασης στους ντροπιαστικά στεροτυπικούς ασιάτες επενδυτές η Μπρέντα Σονγκ αναγκάζεται να γελάσει/χλιμιντρίσει σαν καρτούν. _Πώς προχωράμε:_ Βάζουμε φωτιά και καίμε τον σκληρό μας δίσκο. **«Brooklyn Nine-Nine»**
_Με δυο λόγια:_ Νέο σκληρό αφεντικό κολλημένο με τους κανόνες φτάνει σε αστυνομικό τμήμα όπου ο σταρ ντεντέκτιβ είναι ένας αστυνομικός που δε νοιάζεται για τους κανόνες, και τώρα οι δυο τους θα πρέπει να συνεργαστούν. Η καθοριστική λεπτομέρεια βέβαια είναι πως αυτό είναι όντως κωμωδία. _Ξέρουμε τους:_ Άντι Σάμπεργκ και Αντρέ Μπράουερ κάνουν ένα φανταστικό πρωταγωνιστικό δίδυμο, η σοβαρότητα του ενός τέλειο περιτύλιγμα για το αναρχικά «SNL»-ικό χιούμορ του άλλου. Νταν Γκουρ και Μάικλ Σουρ («The Office», «Parks and Recreation») γράφουν αυτό που είναι τελικά μια κλασική κωμωδία καταστάσεων εργασιακού χώρου α λα «The Office» (αλλά σε αστυνομικό τμήμα! πώς δεν το είχε σκεφτεί κανείς ως τώρα!). Το δίδυμο των Φιλ Λορντ & Κρις Μίλερ («How I Met Your Mother», «The Lego Movie») χειρίζεται με χαριτωμένο τρόπο το επίπεδο καρτουνίστικης κωμωδίας. _Τελικά:_ Είναι αστείο, είναι πολύ ευχάριστο, οι πάντες είναι συμπαθείς. εν ολίγοις έχεις την ιδανική συνταγή επιτυχίας για μια κωμωδία που έχει κάθε προοπτική για να εξελιχθεί σε κάτι σταθερά αστείο. _Πώς προχωράμε:_ Αν έδινα season pass σε κωμωδίες βάσει των πιλότων τους, θα το έδινα σίγουρα σε αυτήν. Αλλά δεν δίνω, οπότε απλά λέω ‘σίγουρα μένουμε για πολλά επεισόδια’. **[«Agents of S.H.I.E.L.D.»](https://flix.gr/news/agents-of-shield-piso-apo-kathe-yperhroa-krybetai.html)**
**Με δυο λόγια:** Πίσω από τους σταρ των «Avengers», κάποιοι πράκτορες προσπαθούν να βοηθήσουν τους απλούς ανθρώπους που μπλέκονται σε έναν κόσμο γεμάτο υπερδυνάμεις. Ή κάτι τέτοιο, τελοσπάντων, λες κι έχει σημασία. Αφού θα το βλέπεις. **Ξέρουμε τους:** Τζος Γουήντον, κινηματογραφικός ηγεμόνας της Marvel και γενικότερα μέγιστος tv auteur, Κλαρκ “Φιλ Κούλσον” Γκρεγκ πρωταγωνιστής, ένα μάτσο μοντέλα κατά τα άλλα. **Τελικά:** Μάλλον ο πιο ικανός πιλότος της χρονιάς, από έναν δημιουργό που είναι γνωστός για το ότι οι πιλότοι και οι πρεμιέρες του είναι πάντα μες στο χαμηλότερο 20% επεισοδίων των σειρών του. Μοιάζει πάντως να είναι εντάξει με το γεγονός πως δεν είναι κάτι σπουδαίο. Δεν ξέρω αν είμαι εντάξει εγώ, αλλά αυτά είναι για την πορεία. [Τα είπαμε και πιο αναλυτικά](https://flix.gr/news/agents-of-shield-piso-apo-kathe-yperhroa-krybetai.html), αλλά η ουσία είναι... **Πώς προχωράμε:** Με σιγουριά. **«The Blacklist»**
_Με δυο λόγια:_ Διαβόητος καταζητούμενος παραδίδεται στο FBI και αρχίζει να παρέχει πληροφορίες για τη σύλληψη ενός τρομοκράτη που θεωρείτο νεκρός. Μόνος του όρος για αυτή τη συνεργασία (στο πλαίσιο της οποίας θα βοηθήσει το FBI να συλλάβει μια ολόκληρη λίστα από τέτοιους τρομοκράτες), είναι πως θα μιλάει μόνο με μία συγκεκριμένη νεαρή profiler που μόλις έχει ξεκινήσει να δουλεύει στην υπηρεσία. Μυστήριο, υπερβολή και απόλαυση. _Ξέρουμε τους:_ Τζέιμς Σπέιντερ, στην πιο απροκάλυπτα και απενοχοποιημένα υπερβολική, cheesy, καρτουνίστικα over-the-top ερμηνεία που έχουμε δει εδώ και χρόνια στην τηλεόραση. Και νομίζω πως το λέω για θετικό αυτό. Υπάρχει στιγμή που μα το θεό, αρχίζει και γελάει μόνος του σαν αρχι-κακός, ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑ ΑΧΑΧΑΧΑ ΧΑΧΑΧΑΧ ΧΑΑΑ, και μετά παραδίδει εξηγήσεις και ανατρεπτικές πληροφορίες. Είναι φανταστικό. _Τελικά:_ Δε ξέρω πόσο καιρό μπορεί μια τέτοια σειρά να διατηρήσει το ενδιαφέρον μου, αλλά σίγουρα πετυχαίνει αυτό που πάει να κάνει. Είναι σαν τη «Σιωπή των Αμνών» αλλά στην cheesy, απολαυστική εκδοχή της, ό,τι ήταν ας πούμε το «Desperate Housewives» για το «Twin Peaks». Μπόνους πόντοι για το ότι δεν προσποιείται βάθος ή βαθυστόχαστο σκοτάδι όπως κάτι «Following», αλλά απλά το διασκεδάζει. Για πόσο διατηρείται κάτι τέτοιο; Για πόσο μας νοιάζει; Για πόσο θα προσποιούμαστε πως δεν βλέπουμε την προφανέστατη ανατροπή να έρχεται; Θα δείξει. _Πώς προχωράμε:_ Ό,τι αντοχές έχει ο καθένας. Δε νομίζω να το βλέπω τακτικά, αλλά μου φαίνεται σα σειρά που όποτε θυμάμαι ή πετυχαίνω επεισόδιο, ευχαρίστως θα το χαζεύω. **«Sleepy Hollow»**
_Με δυο λόγια:_ Ο Ίκαμποντ Κρέιν πεθαίνει στον 18ο αιώνα στη διάρκεια μιας μάχης σε αποστολή για λογαριασμό του Τζορτζ Ουάσινγκτον και ξυπνά στο σήμερα, παρέα με τον Ακέφαλο Καβαλάρη. Είναι ο «Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη» συναντά το «Κέιτ και Λέοπολντ»; Ναι, είναι ο «Μύθος του Ακέφαλου Καβαλάρη» συναντά το «Κέιτ και Λέοπολντ». _Ξέρουμε τους:_ Δυστυχώς ξέρουμε τους Άλεξ Κούρτσμαν και Ρομπέρτο Όρτσι, που μπορεί και να είναι οι χειρότεροι γραφιάδες που έχουν δουλειά στο σημερινό Χόλιγουντ. Περιέργως αυτό όμως δεν είναι κακό. _Τελικά:_ Ή τελοσπάντων δεν είναι ενοχλητικά κακό. Είναι σε μια περίεργη φάση ανάμεσα στο 'αυτό είναι προφανώς κακό, έτσι δεν είναι;' και στο 'αυτό είναι τέλειο!!' που δεν είμαι σίγουρος πού να το τοποθετήσω ακόμα. Έχουν πετάξει μέσα σε αυτό το εκμοντερνισμένο στόρι τα πάντα, από συνομωσιολογία μέχρι Αποκαλυπτική καταστροφολογία, και πάνε με το σταυρό στο χέρι ελπίζοντας να βγει κάτι σχιζοφρενικά fun. Υπό μία έννοια ισχύει ό,τι έγραψα για το «Blacklist», οπότε είναι καθαρά υποκειμενικό το τι παίρνει ο καθένας. Μπορεί σε 10 επεισόδια να έχει εξελιχθεί σε κάτι καταστροφικά βαρετό, ή μπορεί να έχει εξελιχθεί σε «Vampire Diaries» των 2 πρώτων σεζόν του. _Πώς προχωράμε:_ Με επιφύλαξη. **«The Crazy Ones»**

Με δυο λόγια: Διαφημιστής μεγαλο-executive συνεργάζεται με την επιφυλακτική κόρη του και καταλαβαίνεις, θα πάρει ο ένας στοιχεία από τον άλλον και μαζί θα μάθουν να ανοίγονται στους ανθρώπους και τα λοιπά.

Ξέρουμε τους: Ρόμπιν Γουίλιαμς που ξεσαλώνει στον πρώτο του πρωταγωνιστικό τηλεοπτικό ρόλο εδώ και δεκαετίες (ανυπόφορος), Ντέιβιντ Κέλι δημιουργός (ανυπόφορος), Σάρα Μισέλ Γκέλαρ συμπρωταγωνίστρια, κάπως σα να βαριέται κάπως.

Τελικά: Η σειρά είναι γενικά ανυπόφορη, δε ξέρω αν έγινε σαφές. Κι έχει και Κέλι Κλάρκσον ο πιλότος που είναι αδυναμία μου.

Πώς προχωράμε: Με πλάγια βήματα προς την εξώπορτα.

Περισσότερη (καλή) τηλεόραση εδώ.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.