Say Cheese: Οι καλεσμένοι του φεστιβάλ Θεσσαλονίκης μπροστά στο φακό

ΕΝΗΜΕΡΩΣΗ 15 NOV 2011  /  Flix Team

Είδατε τις ταινίες τους, γνωρίστε λίγο καλύτερα τους ίδιους. Οι καλεσμένοι του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, φωτογραφήθηκαν στους χώρους ή τις προβλήτες του και μας συστήνονται μέσα από μια σειρά εξαιρετικά πορτρέτα.

Ο Χερμάν ντε Σίλβα στην προβλήτα του λιμανιού της Θεσσαλονίκης

Στην διάρκεια του 52ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου, οι περισσότεροι από τους καλεσμένους του στάθηκαν μπροστά στον φακό του φωτογράφου Αρη Ράμου που τους απαθανάτισε για μια ψηφιακή «πινακοθήκη», ή για το φωτογραφικό guest book του φεστιβάλ. Τις δανειζόμαστε για να συστήσουμε κάποιους από τους ανθρώπους με των οποίων το έργο (ή και τους ίδιους) συναντηθήκαμε στην Θεσσαλονίκη και για να κλείσουμε με εύγλωττο τρόπο (γιατί ως γνωστόν «μια φωτογραφία...») την ανταπόκρισή μας από το φεστιβάλ. Γνωρίστε τους και στη συνέχεια κλικ στο gallery για μεγαλύτερες και περισσότερες εικόνες...

garcia

Ντάνιελ Γκαρσία. Αμερικάνος από το Τέξας, απόφοιτος του Tisch της Νέας Υόρκης, σκηνοθετεί μαζί με την Ράνια Ατίε, που κατάγεται από το Λίβανο. Το «OK, Enough, Goodbye», είναι το μεγάλου μήκους ντεμπούτο τους βραβευμένο στο φεστιβάλ του Αμπου Ντάμπι. Ηρθε στη Θεσσαλονίκη μόνος, χωρίς την συν-σκηνοθέτη του, με μόνη παρέα, την ιδιαίτερη ιστορία ενηλικίωσης ενός σαραντάχρονου άντρα που αφηγείται η ταινία τους.

molin

Λίντα Μόλιν. Νεότατη, πανέμορφη, εξαιρετικά ταλαντούχα και ακόμη περισσότερο ντροπαλή. Η πρωταγωνίστρια του «She Monkeys», αρνήθηκε πεισματικά να μιλήσει μπροστά στο κοινό που γέμισε και τις δυο προβολές της ταινίας της Λίσα Ασκάν. Την πρώτη φορά χαιρέτησε ευγενικά, τη δεύτερη είπε «hey!» Εν τούτοις δήλωσε ενθουσιασμένη από την εμπειρία Λατρεύω την Ελλάδα και τις ταινίες, οπότε εδώ συνδυάζω και τις δύο μου αγάπες. Έχω έρθει πολλές φορές, την Θεσσαλονίκη όμως την επισκέπτομαι για πρώτη φορά και είμαι ενθουσιασμένη με την πόλη και το Φεστιβάλ».

borges

Σαντιάγκο Μπόρζες. Η ταινία του «Ο Ουρανός Πάνω στους Ωμους μας», ένα δύσκολο να περιγράψεις υβρίδιο μεταξύ ντοκιμαντέρ και μυθοπλασίας βραβεύτηκε πρόσφατα στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Μπραζίλια. Πρώτη μεγάλου μήκους για τον Μπόρζες, ο οποίος είναι συνιδρυτής της κινηματογραφικής κολεκτίβας Teia.

payne

Αλεξάντερ Πέιν.Τρίτη φορά στη Θεσσαλονίκη για τον σκηνοθέτη του «Πλαγίως», που υπόσχεται να γυρίσει στην Ελλάδα, σύντομα. Λέει: «Θέλω να κάνω μια ελληνική ταινία. Το έλεγα για χρόνια και σιγά σιγά αρχίζει να γίνεται πραγματικότητα. Θέλω μετά από μερικές αμερικανικές ταινίες να μετακομίσω στην Ελλάδα, να μάθω καλά ελληνικά επιτέλους και να κάνω μια ελληνική ταινία. Θέλω να έρθω στην Ελλάδα, να μελετήσω ελληνικά και να είμαι ανοιχτός σε ιδέες που μπορεί να μου έρθουν. Αλλά υπάρχει στο πίσω μέρος του μυαλού μου κάτι που θέλω να κάνω, αλλά που δεν μπορώ να πω περισσότερα προς το παρόν».

fuith

Μίχαελ Φούιθ. Ο χαρακτήρας του στο «Μίχαελ» του Μάρκους Σλάιντσερ σίγουρα δεν του έφερε καινούριους φίλους. Ο άντρας που υποδύεται στην ταινία, ένας παιδόφιλος που κρατά ένα νεαρό αγόρι φυλακισμένο στο υπόγειό του όμως, δεν θα μπορούσε να βρίσκεται μακρύτερα από αυτόν του συμπαθέστατου και εξαιρετικά ταλαντούχου Αυστριακού ηθοποιού.

bojanov

Κονσταντίν Μπογιάνοφ. Γεννημένος στη Βουλγαρία, αλλά σπουδαγμένος στην Αγγλία και πλέον κάτοικος Νέας Υόρκης, ο Κονσταντίν Μπογιάνοφ είναι εικαστικός, σκηνοθέτης κι εξαιρετικά συμπαθής άνθρωπος. Η πρώτη του μεγάλου μήκους μυθοπλασίας «Ave» αφηγείται το ταξίδι δυο νεαρών με οτοστόπ και τις ταυτότητες που εφευρίσκουν καθ οδόν. Οι Βούλγαροι σκηνοθέτες χρειάστηκαν πολλά χρόνια μετά τις αλλαγές του 1989 για να αφήσουν πίσω τους έναν επαρχιώτικο τρόπο αφήγησης. Τώρα μονάχα, εδώ και λίγα χρόνια, οι νέοι σκηνοθέτες κάνουν βήματα προς μια νέα, οικουμενική φιλμική γλώσσα. Ακούγεται ότι είμαστε στην αρχή ενός βουλγαρικού «νέου κύματος». Είμαι αισιόδοξος για το μέλλον. Όσο για το Χόλιγουντ, η «υπόσχεση ευτυχίας» που προσφέρει είναι πιο ψεύτικη κι από τα ψέματα της ηρωίδας μου, Αβέ.

giannaris

Κωνσταντίνος Γιάνναρης. Υπήρξε ένα από τα τιμώμενα πρόσωπα του φετινού φεστιβάλ. Παρουσίασε το σύνολο της δουλειάς του, την νέα εκδοχή της καινούριας ταινίας του «Man at Sea», μια σειρά από μικρού μήκους που δούλεψε από την αρχή για το φεστιβάλ. Ηταν επίσης μέλος της κριτικής επιτροπής, πέρασε ένα κρύωμα, κι επέστρεψε στην Αθήνα με μια πρόσκληση για το Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Νέας Υόρκης.

bertele

Μπριγκίτε Μαρία Μπέρτελε. Η σκηνοθέτης της «Φωτιάς» που κέρδισε το βραβείο Πρώτου Ανδρικού Ρόλου, έχει ξεκινήσει σαν ηθοποιός με σημαντική καριέρα στο θέατρο και την τηλεόραση. Σκηνοθετεί ντοκιμαντέρ και ταινίες μυθοπλασίας από το 2004, αλλά όπως αποδεικνύει η τελευταία της ταινία, είναι εξαιρετική (ίσως και λόγω προϋπηρεσίας) ως σκηνοθέτης ηθοποιών. Δυστυχώς μια φίλη μου έπεσε θύμα βιασμού πολλά χρόνια πριν. Προσπάθησε πολύ να φέρει τον υπεύθυνο ενώπιον της δικαιοσύνης αλλά απέτυχε. Η ταινία αυτή δεν είναι ακριβώς η δικιά της ιστορία με λεπτομέρειες αλλά ναι βασίζεται σε αληθινά γεγονότα. Για να γράψω το σενάριο μίλησα και με πολλές άλλες γυναίκες - θύματα βιασμού, για τις εμπειρίες τους αλλά και τις φαντασιώσεις τους μετά το γεγονός. Έτσι, η συμπεριφορά της ηρωίδας στην ταινία μπορεί να θεωρηθεί σαν ένα παζλ αληθινών περιστατικών, «αληθινών φαντασιώσεων» αλλά και δικιάς μου μυθοπλασίας.

kiral

Ερντέν Κιράλ.Ηγετική φιγούρα του Τούρκικου κινηματογράφου των δεκαετιών του '80 και του '90, ο Ερντέν Κιράλ, ήρθε στην Θεσσαλονίκη για το αφιέρωμα που οργάνωσε για αυτόν το τμήμα «Ματιές στα Βαλκάνια». «Κάνω ταινίες για μένα» δήλωσε στη συνέντευξη τύπου του. «Κάνω ταινίες για να καταλάβω τη ζωή και να πλουτίσω τον εαυτό μου».

flores

Οντίν Σαλασάρ Φλόρες. Σαρανταδύο χρονών κάνει με το «Burros», ένα ντεμπούτο που εντυπωσιάζει. Για χρόνια βοηθός σκηνοθέτης, αλλά και μηχανολόγος πριν ασχοληθεί με το σινεμά, ο Φλόρες λέει για τους «Γαϊδάρους» του. «Η ιδέα γι΄ αυτήν την ταινία δημιουργήθηκε από μια ιστορία που μου έλεγε ο πατέρας μου όταν ήμουν παιδί. Θα μπορούσες να πεις ότι ο μικρός ήρωας της ταινίας είναι ο πατέρας μου. ο παππούς μου πήρε μέρος στην κίνηση του Προέδρου Καρντένας και την αγροτική μεταρρύθμιση που συνέβη στο Μεξικό τη δεκαετία του ‘40. Έτσι, η δραματική δομή της ταινίας βασίζεται σε αληθινά πρόσωπα και το ταξίδι του ήρωα είναι το ταξίδι που έκανε ο πατέρας μου για να γυρίσει στο σπίτι του. Είναι κρίμα που τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και πολύ στην επαρχία Γκερέρο από τότε. Ακόμα έχουμε τους μεγαλοκτηματίες και το χειρότερο σήμερα είναι ότι έχουν προστεθεί και οι μεγαλέμποροι ναρκωτικών».

llova

Σουζάνα Λιόβα. Μια οικογενειακή ιστορία αγάπης και καταπίεσης αφηγείται το «Σπίτι», δεύτερη μεγάλου μήκους της Σλοβάκας σκηνοθέτιδας. Λέει: «Αγαπώ τις οικείες ιστορίες για τις σχέσεις των ανθρώπων, ταινίες που καθρεφτίζουν την πραγματικότητα και μιλούν για προφανή συνηθισμένα πράγματα. Προτιμώ αυτές οι ιστορίες να τοποθετούνται σε ειδικές κοινωνικές συνθήκες που επηρεάζουν τη ζωή των χαρακτήρων. Χαίρομαι όταν μια ιστορία είναι ένα μήνυμα για τον τρόπο ζωής σε κάποιο μέρος μια συγκεκριμένη χρονική περίοδο. Αλλά από την άλλη μ΄ αρέσουν και οι συμβολισμοί όπως στις ταινίες του Ταρκόφσκι, του Μπέργκμαν, του Μπουνιουέλ»

tollbooth

Τολγκά Καρατσελίκ και Σερκάν Ερκάν. Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής στα «Διόδια». Με σπουδές κινηματογράφου στην Τουρκία, αλλά και στην Νέα Υόρκη, ετοιμάζει ήδη τη δεύτερη ταινία του. Λέει: «Η ιδέα γεννήθηκε πριν 3 χρόνια. Δούλευα σε ένα γραφείο και πίστευα ότι η ζωή μου δεν οδηγούσε πουθενά... ήταν πολύ μονότονη. Ξυπνούσα το πρωί, έπαιρνα το αυτοκίνητό μου και πήγαινα στο γραφείο, μετά το έμπαινα ξανά στο αυτοκίνητο και γυρνούσα σπίτι. Η ζωή μου ήταν σαν μέσα σε κουτί και κυλούσε μονότονα. Αισθανόμουν σαν ένας ακόμα τροχός στο καπιταλιστικό σύστημα. Ήταν σαν να ζούσα βυθισμένος σε νερό. Άκουγα και έβλεπα πράγματα αλλά ένιωθα ότι τα έβλεπα μέσα στο νερό. Και έβλεπα έναν τύπο μέσα σε ένα «κουτί διοδίων» πηγαίνοντας στη δουλειά που έκανε το ίδιο ακριβώς πράγμα ξανά και ξανά. Και βρισκόταν κι αυτός μέσα σε κουτί. Όταν έφτασε η σειρά μου μια μέρα, του είπα: «Να έχεις μια καλή μέρα». Με κοίταξε λες και τον είχα καταραστεί. Κατάλαβα πολύ αργότερα γιατί με κοίταζε έτσι. ο λόγος ήταν γιατί ζούσε σε μια «ύπνωση» ώστε να μπορεί να κάνει τη δουλειά του. Είχε μεταμορφωθεί σε μηχανή για να συνεχίσει να κάνει αυτό που χρειαζόταν. Έτσι ακριβώς ένιωθα και για τη δικιά μου ζωή».

gikapepas

Γιώργος Γκικαπέππας. Η «Πόλη των Παιδιών», πρώτη του κινηματογραφική δουλειά μετά από αρκετά χρόνια στην τηλεόραση και τη διαφήμιση, υπήρξε μια από τις εκπλήξεις του φεστιβάλ κερδίζοντας δυο βραβεία από τις ενώσεις κριτικών Ελλήνων και ξένων. Λέει: «Δεν ήθελα να κάνω μια ταινία για τη μητρότητα γιατί δεν νομίζω ότι είμαι ικανός γι’ αυτό. Εγώ θέλησα να κάνω μια ταινία για τα πρόσωπα της εποχής, για το περιβάλλον και τις συνθήκες μέσα στις οποίες σύγχρονα ζευγάρια της πόλης αντιμετωπίζουν μια εγκυμοσύνη, η οποία είναι μια μετωπική με την προηγούμενη ζωή τους. Βέβαια, η γυναίκα είναι αυτή που αποφασίζει ή αποδέχεται τελικά το θαύμα της ζωής και η αλήθεια είναι ότι ο άντρας πάντα είναι αμήχανος μπροστά σ’ αυτό, γιατί δεν μπορεί να συλλάβει το διπλασιασμό του σώματος, όπως η γυναίκα, από την άλλη, δεν μπορεί να συλλάβει τη σιωπή του».

kapakas

Κώστας Καπάκας. Σκηνοθέτης μεγάλων εμπορικών επιτυχιών όπως το «Peppermint» και το «Uranya» επιστρέφει με ένα απολύτως ανεξάρτητο, χειροποίητο road movie, το «Magic Hour». Λέει: «Επέλεξα να κάνω μια low budget προσωπική παραγωγή, μη έχοντας άλλη επιλογή και γιατί πιστεύω ότι στην εποχή που ζούμε η απάντηση στην κρίση είναι δουλειά. Την ταινία αυτή, εγώ και οι συνεργάτες μου την είδαμε ως ένα πείραμα και ως στοίχημα με τον εαυτό μας».

madsen

Ολε Κρίστιαν Μάντσεν. Από τους σημαντικότερους Δανούς σκηνοθέτες της νεότερης γενιάς ήρθε στη Θεσσαλονίκη με τον μοβ μπερέ του σήμα κατατεθέν και την καινούρια ταινία του «Superclassico», ως στοίχημα της χώρας του για τα επόμενα Οσκαρ. Όσο για την επόμενη τιανία του ετοιμάζεται ήδη να την γυρίσει στην Αμερική. Λέει: «Δε νομίζω ότι είναι τόσο αξιοσημείωτη εμπειρία το γύρισμα μιας ταινίας στην Αμερική. Ίσως η βασική διαφορά έγκειται στη νοοτροπία. Όλο το σύστημα εκεί βασίζεται στους ατζέντηδες. Έτσι μπορεί να έρθει μια στιγμή που να μη μπορείς να μιλήσεις με τους συνεργάτες σου και να μένεις εγκλωβισμένος σε ένα πρότζεκτ που δε σε εκφράζει, ενώ στην Ευρώπη μπορείς να αποσυρθείς πιο εύκολα από μία ταινία που δεν προχωράει.»

tsavlis

Θάνος Τσαβλής. Σκηνοθέτης και πρωταγωνιστής του «F.L.S» μιας ελληνικής «Do it Yourself» ταινίας πολεμικών τεχνών. Λέει: «Οι ταινίες πολεμικών τεχνών αποτελούν ένα ιδιαίτερα δημοφιλές κινηματογραφικό είδος στο εξωτερικό και νομίζω ότι έχει έρθει ο καιρός να εμφανιστεί και στις ελληνικές παραγωγές. Στην Ελλάδα λόγω μικρής επαφής με το είδος δεν γνωρίζουμε πως οι ταινίες πολεμικών τεχνών δεν αποτελούν αποκλειστικά υπο-είδος των ταινιών περιπέτειας, αλλά ενσωματώνουν πολλές φορές με μεγάλη επιτυχία στοιχεία από κοινωνικές ταινίες και ταινίες arthouse γενικότερα».

alexiou

Τηλέμαχος Αλεξίου. Πρωτοεμφανιζόμενος στην μυθοπλασία ο Τηλέμαχος Αλεξίου περιγράφει την ταινία του «Η Αφροδίτη στην Αυλή» σαν ένα «queer noir και coming-of-age-science fiction» φιλμ. Ο ίδιος λέει: «Χαίρομαι όταν έρχεται μυημένο, σινεφίλ κοινό στις ταινίες μου, ωστόσο χαίρομαι περισσότερο όταν βλέπω λιγότερο έμπειρους, σε εισαγωγικά ανυποψίαστους θεατές. Το σινεφίλ κοινό θα μείνει στην αίθουσα, θα παρακολουθήσει την ταινία ακόμα κι αν βαριέται. Εκεί βάζω και τον εαυτό μου. Καμιά φορά οι αισθήσεις μας πέφτουν σε χειμερία νάρκη από το πολύ input. Ο μη μυημένος θεατής μπορεί να φύγει και να ζητήσει τα χρήματα του πίσω μέχρι να κλαίει με λυγμούς από συγκίνηση στο τέλος της ταινίας... εκεί βρίσκεται η μαγεία»

di giacomo

Μάικλ Ντι Τζιάκομο. Σεναριογράφος και σκηνοθέτης μεταφέρει στη Νέα Υόρκη την ιστορία μιας ταινίας του Τέο Βαν Γκοχ και βρίσκει τον ιδανικό πρωταγωνιστή του στο πρόσωπο του Τζον Τορτούρο. Λέει: «Το να γνωρίσεις κόσμο και να κάνεις σχέσεις είναι αρκετά εύκολο στην εποχή μας, ακόμη και σε μεγαλουπόλεις σαν τη Νέα Υόρκη. Το δύσκολο είναι να βρεις την αληθινή αγάπη. Οι κοινωνίες γίνονται όλο και πιο περίπλοκες και ο καθένας νιώθει την ανάγκη να απομονωθεί. Μέχρι τη στιγμή που αντιλαμβάνεται πως είναι μόνος και αρχίζει να αναζητά πεισματικά συντροφιά».

alois nebel

Τόμας Λούνιακ. Εχοντας σπουδάσει την τεχνική των κινουμένων σχεδίων στη Σχολή Κινηματογράφου του Ζλιν και στη Σχολή FAMU της Πράγας, δούλεψε στην τηλεόραση καθώς και στην σκηνοθεσία βίντεο κλιπ. Το «Alois Nebel», βασισμένο σε ένα Τσέχικο graphic novel, γυρίστηκε με ηθοποιούς κι έγινε animation με την τεχνική του rotoscoping. Λέει: «Σπούδασα animation σε μια κινηματογραφική σχολή και το Alois Nebel είναι η πρώτη μου προσπάθεια «φυγής» από το animation. Υποθέτω ότι θα συνεχίσω να «απομακρύνομαι» από την τεχνική του animation στο μέλλον, αλλά η διαδικασία της δουλειάς μου και ο τρόπος που σκέφτομαι σε μια δουλειά θα είναι πάντα επηρρεασμένος από το animation».

papaioanou

Γιώργος Παπαϊωάννου. Πολιτικός μηχανικός επαγγελματικά, αυτοδίδακτος σκηνοθέτης, έκανε με τον «Σούπερ Δημήτριο» μια cult Θεσσαλονικιώτικη ταινία με την ομάδα του Oti Na Nai productions. Λέει: «Ουσιαστικά είμαστε μια παρέα φίλων, που με τις ευρεσιτεχνίες, τον αυτοσχεδιασμό και την αγάπη μας για το σινεμά, γυρνάμε ταινίες που θα θέλαμε εμείς να δούμε, παρά τα πενιχρά μέσα και τον ερασιτεχνικό εξοπλισμό που έχουμε στη διάθεσή μας. Κινούμαστε, εδώ και μια δεκαετία περίπου, στο underground κινηματογραφικό τοπίο, και ο «Σούπερ Δημήτριος» είναι η πρώτη μας «επίσημη» προσπάθεια. Μάθαμε να κάνουμε σινεμά με το δικό μας τρόπο, χωρίς χρήματα. Στην εποχή που ζούμε, αυτό νομίζω είναι πιο επίκαιρο από ποτέ».

mcilduff

Τζον Μακίλνταφ. Πρώτη μεγάλου μήκους για το σινεμά, από έναν σκηνοθέτη που έχει δουλέψει στο θέατρο καθώς και στην Οπερα. Ετοιμάζει ήδη την κινηματογραφική μεταφορά μιας όπεράς του , ως μιούζικαλ στο Μπέλφαστ. Λέει για το «Ιδού ο Αμνός»: «Κάποιος μου είπε ότι μια ταινία είναι η συνολική σούμα των λαθών σου, των αναποδιών και της κακής τύχης αλλά ότι αυτό δεν είναι κακό γιατί είναι ακριβώς αυτό που καθορίζει σε μια ταινία τη μοναδικότητά της. Κι αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια. Γυρίσαμε αυτήν την ταινία σε συνθήκες ψύχους που είχαν να εμφανιστούν στην Ιρλανδία από εδώ και 25 χρόνια. χρειάστηκε να σπάσουμε τον πάγο στις λίμνες για να πετάξουμε τους ηθοποιούς μας μέσα αλλά αυτό κατέληξε να δώσει στην ταινία αυτήν τη μοναδική οπτική. Το κλειδί είναι να κρατάς το μυαλό σου και τα μάτια σου πάντα ανοιχτά σ΄ αυτό που συμβαίνει μπροστά στα μάτια σου και όχι αυτό που έχεις μέσα στο κεφάλι σου».

fafoutis

Παναγιώτης Φαφούτης. Συμμετείχε στο διεθνές διαγωνιστικό με τον «Παράδεισο» που μετέτρεψε την αίθουσα του Ολύμπιον σε ένα μεγάλο κινηματογραφικό πάρτι. Λέει: «Η "άνοιξη" του ελληνικού κινηματογράφου συμβαίνει, γιατί αυτοί που κάνουν ταινίες τώρα αλληλοϋποστηρίζονται μεταξύ τους και χαίρονται με την επιτυχία ο ένας του άλλου και γιατί βρέθηκαν κάποιοι έξυπνοι άνθρωποι στις καίριες θέσεις να τους βοηθήσουν. Στο μόνο που βοηθάει η “κρίση” είναι η συσπείρωση των ανθρώπων και το άνοιγμα της θεματολογίας. Αλλά, η “κρίση”, ως παράγοντας επιτυχίας του ελληνικού κινηματογράφου, είναι άλλοθι γι’ αυτούς που θα έπρεπε να βοηθούν να ανθίσουν οι τέχνες και γίνονται –παρά τις αγαθές προθέσεις τους– διαχειριστές του “τίποτα”. Τελικά, αν η “κρίση” βοηθάει, τότε να μη βγούμε ποτέ απ΄ αυτή;»

80 letters

Βάτσλαβ Κάντρινκα. Η πρώτη μεγάλου μήκους ταινία του, «Ογδόντα Γράμματα», που κέρδισε τον Αργυρό Αλέξανδρο, είναι απόλυτα αυτοβιογραφική. Λέει: «Τα «Ογδόντα γράμματα», βασίζονται στην αλληλογραφία μεταξύ των γονιών μου, όταν ο πατέρας μου είχε αυτομολήσει στη Μ. Βρετανία από την κομμουνιστική Τσεχοσλοβακία τη δεκαετία του ‘80, αλλά και στις δικές μου παιδικές αναμνήσεις εκείνης της εποχής. Η μητέρα μου κράτησε όλα εκείνα τα γράμματα και αυτά έγιναν η μαγιά γι΄ αυτό το σενάριο. Η κύρια ανησυχία μου ήταν να μην προδώσω την αξία αυτών των γραμμάτων, να μην πω ψέματα για χάρη της μυθοπλασίας και να προσπαθήσω να δημιουργήσω μια αυτόνομη τολμηρή κινηματογραφική φόρμα που θα αντικατόπτριζε την προσωπική μου αυτή εμπειρία. Η μεγαλύτερη δυσκολία μου ήταν να κρατήσω την πίστη μου όταν όλοι οι άλλοι την είχαν χάσει.

pilote

Σεμπαστιάν Πιλότ. Η πρώτη ταινία για τον σκηνοθέτη από το Κεμπέκ, είναι μια ιστορία που μιλά για την (όχι μόνο οικονομική) κρίση. Λέει: «Από την αρχή ήθελα να κάνω μια ταινία για μια καθολική ανθρώπινη κατάσταση. Μπορεί να φαίνεται περίεργο σήμερα, αλλά είχα ήδη γράψει το σενάριο πριν το κραχ του χρηματιστηρίου και την κρίση στην αγορά του αυτοκινήτου. Ήθελα ακόμα και να εγκαταλείψω το σχέδιο, γιατί τα τρέχοντα γεγονότα με είχαν ξεπεράσει. Αποφασίσαμε να πάμε στο παρελθόν, και σήμερα, χωρίς να αλλάξει το σενάριο, η ταινία μοιάζει να έγινε σύμφωνα με την κρίση που μόλις ζήσαμε... και που θα ζήσουμε ακόμα στο πολύ εγγύς μέλλον».

tsafas

Αλέξης Τσάφας. Ζει μεταξύ Ελλάδας και Πράσινου Ακρωτηρίου, εκεί που γύρισε την πρώτη του ταινία «Μιντέλο: Πίσω απ τον Ορίζοντα». Το «Κορίτσι με τα Πράσινα Μάτια» γυρισμένο κι αυτό εκεί, είναι μια ταινία μυθοπλασίας, που όμως φιλοδοξεί να συλλάβει την αλήθεια της άγνωστης εκείνης χώρας. «Στην Ελλάδα επικρατεί λαθεμένη εικόνα για το Πράσινο Ακρωτήριο, που ούτε τουριστικός προορισμός είναι, ούτε τροπικός παράδεισος. Αλλά μια φτωχή ηφαιστιογενής χώρα. Με τη μοναδικότητα της κουλτούρας των Κρεολών, τα πολλά, κρυμμένα μυστικά τους. Στοιχεία που μπορούν να προκαλέσουν ενδιαφέρον στο θεατή»

tzavelas

Ιάσων Τζαβέλας. Γεννημένος το 1987 έχει γυρίσει μια σειρά από πειραματικά πρωτόλεια φιλμ, πριν τη «Σωτηρία» που είναι η μεγάλου μήκους ταινία του. «Η Σωτηρία είναι προσωπική υπόθεση για τον καθένα μας. Η άκρατη ελευθερία που μας δίνεται προσεγγίζοντας το υποσυνείδητό μας, σε άλλους επιφέρει αδυναμία διαχείρισης, με αποτέλεσμα να οδηγούνται σε ακραίες επιλογές και σε κάποιους ευκαιρία ανασυγκρότησης. Η αναζήτηση της Σωτηρίας είναι αναγκαιότητα», λέει ο ίδιος

boganim

Μιχάλε Μπογκανίμ. Ισραηλινή στην καταγωγή, κάτοικος Γαλλίας, σπούδασε ανθρωπολογία στη Σορβώνη με τον Ζαν Ρους. Ξεκίνησε να κάνει ντοκιμαντέρ, κι έκανε την πρώτη της ταινία μυθοπλασίας στην Ουκρανία με την Ολγα Κιριλένκο πρωταγωνίστρια και τον Γιώργο Αρβανίτη στη διεύθυνση φωτογραφίας. «Μ΄αρέσουν οι ιστορίες που κινούνται ανάμεσα στη μυθοπλασία και την τεκμηρίωση. Η επόμενη ταινία μου πιθανότατα θα αφορά στο Ισραήλ, γιατί πιστεύω πως ήρθε πια ο καιρός να μιλήσω για την πατρίδα μου»

twillight portrait

Αγγελίνα Νικόνοβα και Ολγκα Ντιχοβίτσναγια. Σκηνοθέτης και πρωταγωνίστρια του «Πορτρέτο στο Λυκόφως», της εξαιρετικής Ρώσικης ταινίας που κέρδισε τον Χρυσό Αλέξανδρο στο Φεστιβάλ. Γυρισμένη με ελάχιστα χρήματα, η ταινία πλάθει ένα κάθε άλλο παρά κολακευτικό πορτρέτο της πατρίδας τους. Η σκηνοθέτης λέει: «Πολλές φορές αισθάνομαι «άσχημα» όταν βλέπω ταινίες από τη σύγχρονη Ρωσία. Και στ΄αλήθεια ελπίζω αυτή η κατάσταση που αντικατοπτρίζουν να αλλάξει σύντομα».

punks not dead

Βλάντιμιρ Μπλαζέβσκι. Σκοπιανός, γεννημένος το 1955, διδάσκει κινηματογράφο στο πανεπιστήμιο των Σκοπίων. Λέει: «Πιστεύω ότι η πρόκληση που οδηγεί στη δημιουργία μιας ταινίας πρέπει να πηγάζει από το εσωτερικό μας. Αν συγκινηθώ εγώ, τότε υπάρχει πιθανότητα να συγκινήσω και άλλους. Δεν με ενδιαφέρει ιδιαίτερα η πόζα της δήθεν άνετης επαγγελματικής συμπεριφοράς. Αγαπώ τις ταινίες που εκπορεύονται από το πάθος».

landes

Αλεχάντρο Λάντες. Ο Κολομβιανός σκηνοθέτης του «Porfirio» κάνει την πρώτη του ταινία μυθοπλασίας με ελληνική βοήθεια από τον Θύμιο Μπακατάκη στην φωτογραφία (και τον βοηθό του Θωμά Βαρβία) και τον Γιώργο Μαυροψαρίδη στο μοντάζ. Λέει: «Πιστεύω στην κινηματογραφική φόρμα. Πιστεύω ότι ένα μεγάλο μέρος των συναισθημάτων βρίσκεται στα «τυπικά» συστατικά μιας ταινίας. Αν και δεν μπορώ να πω ότι με ενδιαφέρει κάποιο ιδιαίτερο κινηματογραφικό είδος. Οπότε δεν προσπάθησα να βάλω ταμπέλες στην κατασκευή της ταινίας μου ως μυθοπλασία, ντοκιμαντέρ ή οτιδήποτε άλλο. Αυτό που προσπάθησα ήταν μια υπερρεαλιστική οπτική που γίνεται πειστική αντιπαραθέτοντας ένα στυλ και μια φυσικότητα. Οι χαμηλές, φιξαρισμένες και απόλυτα συμμετρικές λήψεις σε σινεμασκόπ δημιούργησαν ένα δισδιάστατο στυλιζαρισμένο κάδρο, αλλά η κίνηση, η ομιλία και τα σώματα μέσα σ΄αυτό διατηρούν τη φυσικότητά τους. Έτσι γίνεται ακόμα πιο δύσκολο να βάλω ταμπέλα στο είδος, οπότε ελπίζω σε μια απροσδόκητη οπτική εμπειρία. Να αισθάνεσαι και να βλέπεις την ταινία χωρίς να μπορείς να την κατατάξεις κάπου συγκεκριμένα»

zvyagnitzef

Αντρέι Σβιάγκιντσεφ. Επιστροφή με την «Ελενα» για τον 46χρονο σκηνοθέτη της... «Επιστροφής». Λέει: «Δεν μου αρέσει ο όρος «σύμβολα». Το ποτάμι είναι ποτάμι, ο αέρας είναι αέρας, η φύση είναι φύση, ο άνθρωπος είναι άνθρωπος. Το σύμβολο πάντα έχει μία έννοια και μόνο. Αυτό για μένα είναι κλισέ και με βρίσκει αντίθετο. Προτιμώ ο θεατής να βλέπει με ανοιχτό μυαλό τις ταινίες μου και να μην αποκωδικοποιεί σύμβολα. Τώρα όσο αφορά στην ερώτησή σας για την αλλαγή κινηματογραφικής αφήγησης με την «Ελένα», η αλήθεια είναι ότι δεν προσπάθησα συνειδητά να κάνω κάτι διαφορετικό. Η ίδια ιστορία απαιτούσε αυτή την αντιμετώπιση – την αφήγηση της πλοκής μέσα σε διαμερίσματα...».

rasoulof

Μοχάμαντ Ρασούλοφ. Καταδικασμένος σε ποινή φυλάκισης που δεν έχει εκτίσει ακόμη, ο Μοχάμαντ Ρασούλοφ βρέθηκε στο 52ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για την προβολή της ταινίας του «Αντίο»που προβλήθηκε για πρώτη φορά στις Κάννες και που σύμφωνα με τον ίδιο του έσωσε τη ζωή. «Για μένα αυτή η ταινία υπήρξε η σανίδα σωτηρίας μου σε μια από τις πιο δύσκολες στιγμές της ζωής μου. Ελπίζω να μπορώ να συνεχίσω να κάνω ταινίες και ίσως να είμαι ικανός να ενθαρρύνω και τη χώρα μου να ελπίζει σε μια αλλαγή».

tsitos

Φίλιππος Τσίτος. Εχοντας ήδη κερδίσει δυο βραβεία στο Σαν Σεμπαστιάν, ο «Αδικός Κόσμος» του έφτασε στο φεστιβάλ της Θεσσαλονίκης ως μία από τις πλέον αναμενόμενες ταινίες του προγράμματος. Κι έφυγε έχοντας κερδίσει τον τίτλο μιας από τις καλύτερες. Λέει: «Η ταινία μου έχει να κάνει με την ηθική. Με την τιμιότητα. Οχι με το δίκαιο και το άδικο, όπως το εννοείτε. Μεγάλωσα στη δεκαετία του 80 και άρχισα να συνειδητοποιώ ότι ο κόσμος γύρω μου γίνεται όλο και πιο ανήθικος - κι ο καθένας είχε τους λόγους του για τη διαφθορά του. Αναρωτήθηκα λοιπόν αν αυτό θα είναι πια το μέλλον και το τέλος μας. Κι έτσι ξεκίνησε η ιδέα της ταινίας: τι συμβαίνει σ' αυτούς τους ανθρώπους που είναι τίμιοι, αλλά έχουν χαθεί σ' αυτή τη θάλασσα της διαφθοράς...»

mitre

Σαντιάγο Μίτρε. Σεναριογράφος για τον Πάμπλο Τραπέρο κάνει με τον «Φοιτητή» τη δεύτερη ταινία του, ένα πολιτικό φιλμ ασταμάτητων διαλόγων όπου όλες οι λέξεις υπήρχαν γραμμένες στο σενάριο. Λέει: «Οσοι ασχολούνται με την πολιτική είναι συνεχώς σε ένταση, η ίδια η πολιτική έχει μια αίσθηση του επείγοντος. Οταν έγραφα το σενάριο δεν καταλάβαινα ότι έγραφα το σενάριο για ένα θρίλερ».

acacias

Χερμάν ντε Σίλβα. Οταν ο Πάμπλο Τζιορτζέλι έψαχνε τον άνθρωπο που θα ενσαρκώσει τον πρωταγωνιστή στην ταινία του «Οι Ακακίες», ήταν πεπεισμένος πως μόνο ένας ερασιτέχνης θα μπορούσε να αποδώσει πειστικά τον ρόλο ενός λιγομίλητου, «φθαρμένου» οδηγού φορτηγού. Οταν γνώρισε τον Χερμάν Ντε Σίλβα, επαγγελματία ηθοποιό που του αξίζει μια πολύ πιο λαμπρή καριέρα από αυτή που έχει ήδη, κατάλαβε αμέσως ότι βρήκε τον ήρωά του. Στην ταινία υποδύεται έναν μάλλον κλειστό, αλλά τρομερά γλυκό άνθρωπο. Στην Θεσσαλονίκη επιβεβαίωσε ότι είναι σίγουρα το δεύτερο.

sangeewa Σαντζίβα Πουσπακουμάρα. Ο νεαρός σκηνοθέτης από την Σρι Λάνκα, γύρισε την ταινία του «Flying Fish» στο χωριό του, κάτω από συνθήκες συνενοχής και μυστικότητας, αφού η πολιτική χροιά των ιστοριών που αφηγείται, δεν θα ευχαριστούσε ιδιαίτερα την κυβέρνηση της χώρας του. Λέει: «Η ταινία είναι μια αντανάκλαση πραγμάτων που έχω βιώσει: Με άλλα λόγια μια σειρά από αληθινά γεγονότα. Η ειρωνεία της ταινίας είναι πως όλοι σε αυτή, πέφτουν θύματα των ανθρώπων που προσπαθούν να τους σώσουν».

(Οι δηλώσεις των σκηνοθετών και των ηθοποιών, προέρχονται από συνεντεύξεις τους στην εφημερίδα του Φεστιβάλ «Πρώτο Πλάνο», αλλά και στο Flix)

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.