Berlinale 2017: To «Trainspotting» θα σφυρίξει δυο φορές

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 10 FEB  /  Γιώργος Κρασσακόπουλος 0 Σχόλια

Πήγαμε στο reunion με την παρέα της ταινίας που σημάδεψε μια γενιά. Δεν νιώσαμε το high που θα θέλαμε μα ευτυχώς δεν πάθαμε ούτε od…

«Είσαι απλώς τουρίστας στην ίδια σου τη νιότη», λέει κάποια στιγμή στο «Τ2 Trainspotting» ο Sick Boy (ή τώρα πια Σάιμον) στον Ρέντον, ο οποίος επιστρέφει είκοσι χρόνια αφότου εγκατέλειψε τους φίλους του στην ζάλη του high τους παίρνοντας μαζί του και 16 χιλιάδες λίρες που υποτίθεται θα μοιραζόντουσαν.

Αυτό που θέλει να βρει γυρίζοντας πίσω, είναι το ίδιο ομιχλώδες όσο και τα κίνητρα πίσω από την ίδια την ταινία που σε κάνουν –αν είχες δει το πρωτότυπο στην εποχή του- να νιώθεις συχνά ακριβώς το ίδιο συναίσθημα: τουρίστας στην δική σου νιότη.

Trainspotting 2 607

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 9 έως και τις 19 Φεβρουαρίου 2017. Το Flix θα βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες.

Εν τούτοις δεν μπορείς να αρνηθείς ότι ακόμη κι αν μοιάζει ελαφρώς παλιομοδίτικη η ενέργεια, το χιούμορ, η κριτική σε μια κοινωνία που ασθενεί, έχει ακόμη γοητεία και λόγο ύπαρξης 20 χρόνια μετά, ακόμη κι αν η δικαιολογημένη οργή του πρώτου φιλμ μοιάζει εδώ να υποφέρει από κρίση μέσης ηλικίας.

O «chose life» μονόλογος ταιριάζει γάντια κι εδώ, μόνο που βρίσκει καινούριους στόχους, κυρίως την κενή κουλτούρα των social media, την επιφανειακή πραγματικότητα της επαφής μέσω τεχνολογικών βοηθημάτων, την αρένα των media. Στόχοι απόλυτα δόκιμοι, μα όχι κι απαραίτητα αρκετοί στην Βρετανία του Brexit, στην Ευρώπη της προσφυγικής και οικονομικής κρίσης, στον κόσμο του Τραμπ.

Διαβάστε ακόμη: Berlinale 2017: Στη συνέντευξη Τύπου του «T2 Trainspotting» - «Δεν είναι σίκουελ, είναι... επικήδειος!»

t2 trainspotting 607

Το «Τ2» μοιάζει να ομφαλοσκοπεί λίγο περισσότερο τους ήρωές του απ’ όσο θα χρειαζόταν αφού όσο κι αν χαιρόμαστε αληθινά για την δεύτερη ευκαιρία να συναντήσουμε την παρέα που αγαπήσαμε, θα θέλαμε κάτι παραπάνω από μια ταινία που στην πρώτη της φορά σημάδεψε μια ολόκληρη γενιά.

Η ταινία του Ντάνι Μπόιλ δεν μοιάζει σε καμμιά περίπτωση όμως σαν μια απόπειρα εκμετάλλευσης ενός brand name, όσο κι αν μοιάζει με σίγουρο εμπορικό στοίχημα, μπορείς εύκολα να καταλάβεις ότι οι λόγοι που έκαναν τους ανθρώπους πίσω από την ταινία να συναντηθούν ξανά, είναι ως επί το πλείστον απόλυτα ειλικρινείς.

Ποτέ μην υποτιμήσετε την δύναμη της νοσταλγίας και την τάση του μυαλού και της καρδιάς να κοιτάζουν πίσω και κάπως έτσι αυτή η συνέχεια στο «Trainspotting» έχει αναμφίβολα λόγο ύπαρξης. Ακόμη κι αν η γεμάτη ενέργεια σκηνοθεσία του Ντάνι Μπόιλ δεν της ταιριάζει πλέον όσο θα έπρεπε, ακόμη κι αν δεν έχει να πει πολλά σε μια μια νέα γενιά θεατών, ακόμη κι αν η δίνη του «περιθωρίου» είναι πολύ πιο κοντά σε όλους μας στις συνθήκες της νέας –οικονομικής- εποχής.

Διαβάστε ακόμη: Berlinale 2017: Το «The Wound» είναι ίσως μια από τις καλύτερες ταινίες που θα δούμε ως το τέλος του φεστιβάλ

t2 trainspotting 607

Ακόμη κι έτσι όμως το φιλμ έχει την αμήχανη γλύκα ενός reunion με τους παλιούς σου συμμαθητές, ένα μείγμα τρυφερότητας, αγάπης, χαράς, απογοήτευσης και πίκρας κι αφήνει την ίδια αίσθηση όταν τελειώνει με αυτή που έχεις γυρίζοντας σπίτι μετά από ένα βράδι με ανθρώπους που κάποτε ήξερες καλά μα που μετά από είκοσι χρόνια δεν είσαι σίγουρος αν εκείνη η ζωή σου έχει πλέον σημασία...

T2 trainspotting

Διαβάστε ακόμη:

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας.