Berlinale 2017: Το «Bright Nights» του Τόμας Αρσλαν είναι μια ταινία δίχως κατεύθυνση

ΦΕΣΤΙΒΑΛ / ΒΡΑΒΕΙΑ 13 FEB  /  Γιώργος Κρασσακόπουλος 0 Σχόλια

Δεν είναι ότι δεν συμβαίνει τίποτα στην ιστορία. Το πρόβλημα είναι ότι δεν συμβαίνει τίποτα στους χαρακτήρες.

Την τελευταία φορά που ο Τόμας Αρσλαν βρέθηκε στο διαγωνιστικό του Βερολίνου, ήταν με το «Gold», ένα φιλόδοξο «γουέστερν» που ήθελε να κάνει μεγαλειώδες σινεμά, αλλά κατέληγε βαρετό κι αδιάφορο. Εδώ ξεκινά από ένα αντιδιαμετρικό σημείο, φιλοδοξόντας να κάνει κάτι εσωτερικό, μινιμαλιστικό και χαμηλότονο. Για να καταλήξει και πάλι στο ανούσιο και στο βαρετό.

Η ιστορία του χωράει σε λίγες γραμμές. Με αφορμή τον θάνατο του πατέρα του που είχε να δει πέντε ολόκληρα χρόνια, ο Μάικλ θα ταξιδέψει στην Νορβηγία όπου ζούσε εκείνος, για να τακτοποιήσει τις πρακτικές λεπτομέρειες. Μαζί θα πάρει τον έφηβο γιο του που ζει στην επαρχία με την μητέρα του και με τον οποίο έχει επίσης μια απόμακρη σχέση. Ο στόχος είναι να έρθουν κοντά. Στο τέλος του φιλμ υποθέτουμε ότι το κατάφεραν. Οχι ότι το βλέπουμε να συμβαίνει. Ή ότι οι χαρακτήρες το κάνουν να μας ενδιαφέρει.

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 9 έως και τις 19 Φεβρουαρίου 2017. Το Flix θα βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες.

bright nights 607

Κυρίως όμως βλέπουμε το όμορφο Νορβηγικό τοπίο, έναν στρωμένο μα χαλίκι δρόμο που ανεβαίνει σε ένα βουνό με την κάμερα στην οπτική γωνία των προβολέων του αυτοκινήτου για περίπου πέντε λεπτά, τον μπαμπά να λέει ότι θα ήθελε να περνάνε περισσότερο χρόνο μαζί και τον μικρό γιο του να μουτρώνει.

Τίποτα δεν συμβαίνει, τουλάχιστον μέχρι πριν λίγο από το τέλος όπου και πάλι στην ουσία δεν συμβαίνει τίποτα, η ομίχλη έρχεται και φεύγει, η νύχτα δεν πέφτει καθώς είμαστε ψηλά στον βορρά και είναι καλοκαίρι, αλλά η νύστα στα μάτια του θεατή δύσκολα αντικρούεται.

bright nights 607

Αλλά δεν είναι η απουσία δράσης που κάνει το φιλμ βαρετό, αλλά η παντελής απουσία χαρακτήρων που θα έμοιαζαν να έχουν έστω και μια ικμάδα ζωής, ή που θα οδηγούνταν σε μια άξια λόγου σύγκρουση ή ψυχολογική μετατόπιση. Πατέρας και γιος μοιάζουν όντως να έχουν μια βαθιά συγγένεια κυρίως διότι είναι απόλυτα βαρετοί και αδιάφοροι, αντικοινωνικοί, κλειστοί, ευέξαπτοι και ανίκανοι να εκφράσουν οποιοδήποτε συναίσθημα.

Τόσο που να προτιμάς να κοιτάζεις το τοπίο, το οποίο μοιάζει πολύ πιο δραματικό, έντονο κι ενδιαφέρον σε σχέση με τους άχρωμους ψεύτικους χαρακτήρες που το διασχίζουν.

Διαβάστε ακόμη:

Το 67ο Φεστιβάλ Βερολίνου διεξάγεται φέτος από τις 9 έως και τις 19 Φεβρουαρίου 2017. Το Flix θα βρίσκεται εκεί για να σας μεταφέρει την ατμόσφαιρα μέσα και έξω από τις αίθουσες.

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας.