Still Alice: Κάθε Στιγμή Μετράει

Still Alice

των Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ και Γουός Γουεστμόρλαντ

ΚΡΙΤΙΚΗ 06 MAR 2015

6 στα 10

H συγκινητική ιστορία μιας γυναίκας που παλεύει με τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η ταινία που χάρισε δικαιωματικά το Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου στην Τζούλιαν Μουρ.

Το Flix και η Uber σας πάνε σινεμά! Μάθετε πώς μπορείτε να έχετε την πρώτη διαδρομή δωρεάν. Ή, πιο απλά, πατήστε εδώ, καλέστε uberTAXI και... φύγατε!

H Δρ. Αλις Χάουλαντ, καθηγήτρια γλωσσολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια, έχει μόλις γιορτάσει τα 50 της χρόνια όταν συνειδητοποιεί ότι κάτι δεν πηγαίνει καλά με την μνήμη της. Εχει χτίσει μελέτες μιας ολόκληρης ζωής πάνω στις λέξεις, όμως εκείνες τώρα την προδίδουν, ξεχνάει, νιώθει κενά στη σκέψη της όταν δίνει μία διάλεξη ή όταν μιλά στον άντρα και τα τρία ενήλικα παιδιά της. Κάνοντας τζόγκινγκ ένα απόγευμα, χάνεται. Μέσα στο μυαλό της. Βρίσκεται στους κήπους του Κολούμπια και για λίγα δευτερόλεπτα δεν ξέρει ποια είναι, που είναι, που πάει. Ενα ωστικό κύμα πανικού, μία επίθεση από το ίδιο σου τον εγκέφαλο, ένα μούδιασμα. Η διάγνωση της είναι μία σπάνια μορφή Αλτσχάιμερ που μεταδίδεται με το DNA, σε νοσεί νωρίτερα από τις συνηθισμένες περιπτώσεις και είναι μη αναστρέψιμη. Τόσο η ίδια, όσο και οι αγαπημένοι της - ο ακόμα ερωτευμένος μαζί της σύζυγός της, η δικηγόρος μεγάλη κόρη, ο γιατρός γιος, η μικρή/μαύρο πρόβατο άνεργη ηθοποιός, θα περάσουν τη μεγάλη δοκιμασία της αρρώστιας που σταδιακά αλλά βίαια σου κλέβει το πνεύμα, σου αφαιρεί την προσωπικότητα, σου στερεί την αξιοπρέπεια. Κάποιες αναλαμπές όμως, στιγμές αγάπης, κι ο άνθρωπός σου είναι εκεί - αναβοσβήνει φευγαλέα μέσα στο βλέμμα του. Είναι ακόμα η Αλις. Υπάρχει.

Το ομώνυμο best seller μυθιστόρημα της νευρολόγου Λίζα Τζένοβα μεταφέρεται στην μεγάλη οθόνη από το δίδυμο των σεναριογράφων/σκηνοθετών του ανεξάρτητου αμερικανικού σινεμά Ρίτσαρντ Γκλέιτζερ - Γουός Γουέστμορλαντ, ως μία αφορμή για να μιλήσει κανείς κινηματογραφικά για μία εκφυλιστική αρρώστια - πώς διαβρώνει εσένα, τι επιπτώσεις έχει και στους οικείους σου. Ο Γκλέιτζερ είχε μόλις διεγνωσθεί με αμυοτροφική σκλήρυνση, την νόσο ALS (την ίδια που πάσχει ο Στίβεν Χόκινγκ, την ασθένεια για την οποία συγκέντρωνε δωρεές το «ice bucket challenge») και δεν ήθελε να απολαύσει το υπόλοιπο πολύτιμο υγιές διάστημα πριν καταρρεύσει γυρίζοντας τον κόσμο. Αλλά γυρίζοντας μία τελευταία ταινία (τραγική ειρωνία: ο Γκλέιτζερ ξεψύχησε πριν από λίγες ώρες).

Είναι προς τιμή τους που η συναισθηματική φόρτιση της πραγματικότητάς τους δεν οδήγησε την ταινία στο να καταλήξει ένα αφόρητο μελό. Ενα εκβιαστικά σπαραχτικό δράμα, μία καλοκουρδισμένη κατασκευή από γνωστά κλισέ που υπόσχονται λυγμούς συγκίνησης. Οχι. Οι σκηνοθέτες αντίθετα προσπαθούν να δώσουν την αίσθηση της αρρώστιας με διακριτικότητα, εγκράτεια, ψυχραιμία. Το μόνο κακό όμως είναι ότι το παρακάνουν. Μοιάζουν να μην τολμούν κανένα πραγματικό ρίσκο - εκτός του ότι επέλεξαν ένα δυσάρεστο θέμα. Η ταινία μάς κρατά σε μία απόσταση, σε μία επιφάνεια. Στο τακτοποιημένο χολ, ενώ ο άρρωστος είναι σε μέσα δωμάτιο - εκεί όπου ο πόνος, η βρωμιά, η αρρώστια είναι ανελέητοι πρωταγωνιστές. Και καθόλου φωτογενείς.

Η ταινία θα ήταν ίσως καταδικασμένη να σβηστεί από τη συλλογική μας μνήμη, αν δεν είχε το μεγάλο της ατού. Τη στιβαρή της ηθοποιό που σηκώνει, κυριολεκτικά, όλο το βάρος στους ντελικάτους ώμους της. Η Τζούλιαν Μουρ, δικαιωματικά κάτοχος του Οσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου με αυτή την ερμηνεία, πλησιάζει την Αλις με γενναιότητα, τόλμη και μία συγκλονιστική αίσθηση μέτρου. Δεν της ξεφεύγει το δράμα, δεν επιτρέπει μανιέρες, δεν εφησυχάζεται από την ευκολία της ηρωίδας να μας συγκινήσει. Η ερμηνεία της είναι τόσο σωματική στις μικρολεπτομέρειές της, όσο μελετημένα εγκεφαλική. Είναι φανερό ότι την ενδιαφέρει το μυαλό, το πνεύμα που γλιστρά και χάνεται, η αξιοπρέπεια κι αν αυτή διασώζεται. Δουλεύει το πρόσωπό της σε κάτι πέρα από μία κοινότυπη εκφραστικότητα: νιώθεις ότι βλέπεις τις σκιές ανησυχίας να περνούν μέσα στα μάτια της. Αισθάνεσαι αντιμέτωπος με το κενό της. Μουδιάζεις μαζί της. Και πετυχαίνει μία μεγάλη νίκη: συναισθάνεσαι, αλλά δεν λυπάσαι ποτέ την Αλις.

Μικρή μνεία και στην Κρίστεν Στιούαρτ, η οποία σ' έναν μικρό ρόλο κλέβει την παράσταση από τους υπόλοιπους δευτεροχαρακτήρες με μία ειλικρινή ερμηνεία, μεγάλης αυτοπεποίθησης και καθαρότητας. Ειδικά για την τελευταία σκηνή, αυτές οι δύο γυναίκες αξίζουν και τα δάκρυα και το χειροκρότημά μας.

Το Flix και η Uber σας πάνε σινεμά! Μάθετε πώς μπορείτε να έχετε την πρώτη διαδρομή δωρεάν. Ή, πιο απλά, πατήστε εδώ, καλέστε uberTAXI και... φύγατε!

Που Παίζεται

Δες τις αίθουσες

Συνεχίζοντας την πλοήγηση σας στο flix.gr, συμφωνείτε στην εγκατάσταση cookies στον υπολογιστή σας. Μάθετε περισσότερα.